In touch with Diverse Iranian Community

دور. . . دور. . . دور

Mehrangiz-Rasapour-3-300x271 دور. . . دور. . . دور

دور . . .

       دور . . .

                 دور . . .

از دسترس کابوس

از هلهله‌ها و فريادهای کرايه‌ای

از سياحتِ مفلوجِ چهارپايان

بر سيم‌های خاردار « بله ، بَه بَه  همينطور است»

دور . . .

      دور . . .

              دور. . .

                      از لانه‌ی زنبور

                      زنبور‌های پير و جوانِ کور

دور . . .

        دور . . .

                دور . . .

                         از طلسم

                         از الگو

                         از فرمول

کِرم، در پوکیِ محبت‌هايشان

                                  ضيافت داشت

با آن چشمانِ گسِ نارس

و عشق‌های تقلبی منجمد

چون درختِ کفر

ريشه‌هاشان به زمين نمی‌رفت

و بر سطح خاک

                   می‌خشکيدند

 

با کمکِ فرضی تاريکی

اميدِ حضور بسته بودند

در تعطيلاتِ مورچگان!

بوی قصرهای کلماتِ الکلی‌شان . . .

انگار از لخته‌های لجن بود

                              قصرهاشان

نسيم . . . ؟

در پنجره‌هاشان رسوب می‌کرد!

گيسوی نور را می‌کشيدند

و فرار می‌کردند

و در بن‌بستِ خود، پشتک می‌زدند!

گفتم

« شهرت شاخ می‌شود

 و از سرهاشان چند شاخه بيرون می‌زند

 گوزن‌های تهی شاخه !

 آدم کوچولوهای آسمان نشناس

 با آن تعارفاتِ مداربسته‌ی ليز!»

شهرِ پُر شيطان

شهرِ پُر شيطان

شهاب می‌بارد

                 به جای باران

شهر پُر شيطان . . .

.  .  .

تنهايی چيست ؟

کوهی از کفِ صابون است

که من در حباب‌هايش فوت می‌کنم

                                         هر صبح ؟

و شب در آن حمام می‌کنم . . . حمام ؟

يا آن رشته‌های مرتعش نور است ؟

که چون رگ‌های عصب

                            ريشه دوانده است

                            در سرتاسر درختِ زندگانی من

                            که خون تو . . . در پای آن جاريست

خورشيد ؟

دنبالِ سفينه‌ام گريه می‌کند

                             هر شب

هر صبح، نور

پشتِ پنجره‌ام پَرپَر می‌زند

                              که بيايد تو !

سحر خودش

براده‌های خورشيد را

بر پشتِ بامم . . . می‌پاشد

اين جا

بوی هرچه ياد است

بايد مچاله کنی

و پرت کنی . . . پشتِ افق !

و شبِ لوله شده را

برای آنکه بيد نزند

باز کنی گاهی

                و آفتاب بدهی !

آنگاه

خيره شوی

در حجم نمايش جلبک‌ها

که دراز  دراز

                   پهلو به پهلو می‌شوند

                   و باور می‌کنند جريان اين است !

و دستی به پوزخندت بکشی

و عريان

        عريان

              بدَوی بر برکتِ بوی گندم

.  .  .

آه سوزن !

تو همان کوه نيستی

که من هزار مرتبه

                    افتادم و غلتيدم

                                    تا تو را فتح کنم ؟!

ای باريکه آب !

تو همان دريا نيستی

که من از وحشتِ توفانت

خدا به خدا

          کشتی نوح التماس می کردم ؟!

و آن مزار

چه دور شد . . . دور

افتاد در چاهی انگار . . . پشتِ زمان !

او ؟

اين جاست

از وريد‌های من

                    کمی نزديک تر!

هان ؟

در سفری به قاره‌های کشف نشده‌ی درونی‌ام

                                                     يافتمش !

شگفت نيست اين ؟

شگفت نيست اين ؟

که عشق هر صبح

عالم را از زنبيل‌اش خالی می‌کند

                                    روی ميز من

و من در چشمانش

دنيا را دور می‌زنم ؟!

.  .  .

اين ديگر سلام‌های آفتابی جويندگان طلا نيست

اين ديگر سايه‌های قيمتی درختان ثروتمند نيست

و آسمان گران قيمتِ سرزمين‌های غالب !

اين ديگر

         تلألوء صدف

                       از نگاهِ ماهی نيست

اين درکِ سوزان خورشيد است

و کتابی است از

                    ورق

                         ورق . . . نور

طغيان سرعت !

آسمان اول

آسمان دوم

آسمان سوم

آسمان چهارم

آسمان پنجم

آسمان ششم

آسمان هفتم . . . شيشه‌های عرش سبز است !

                    شيشه‌های عرش  سبز است !

آه چه سبز است . . . تنهايی

اکنون

صندلی‌ام کشوری است

که کهکشانِ خود را دارد

عشق . . . خيلی کمک کرد !

 

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال