آشیان / ادبیات / زانوی ما و تلاش دشمنان

زانوی ما و تلاش دشمنان

 یکی بود یکی نبود، غیر از خدا همین نظام ما بود. ما داشتیم برای خودمان غنی سازی هسته‏ای می‏کردیم. سازمان ملل که چشم دیدن غنی سازی هسته‏ای را ندارد شروع کرد به صدور کاغذ پاره و اسمشان را گذاشت قطعنامه. از آنطرف کشورهای استعمارگر به سرپرستی آمریکا شروع کردند به تحریم کردن ما، غافل از این که تحریم‏ها برای ما نعمت بودند. در عوض ما پول را که چرک کف دست است، میلیارد میلیاردی به دو کشور روسیه و چین که نه آمریکایی بودند و نه اروپایی و نه استعمارگر، می‏دادیم و رآکتور اتمی و سانتریفوژ و اینطور چیزهای اسلامی می‏خریدیم، تا اورانیوم بدبخت و بیچاره را غنی بکنیم.

آخرش کاغذپاره‏ها و نعمات تحریم، موی دماغ ما شدند. لذا ما نرمش قهرمانانه را انجام دادیم و رفتیم پیش آنها و گفتیم که زود به توافق برسیم که ما برویم به کار و زندگی خودمان برسیم اما آنها نه تنها سوء استفاده کرده و زود نجنبیدند، بلکه هی آن را کش دادند و هی تلاش کردند که دیر بکنند. فکر کردند هر چه دیر بکنند سردار فیروزآبادی و آیت‏الله جنتی و حضرت رهبر و تیمسار نقدی کرکری نمی‏خوانند. اتفاقاً خداوند به آن‏ها توفیق داد و اینها بیشتر کرکری خواندند. حضرت رهبر هم از اول می‏دانستند که مذاکرات به جایی نمی‏رسد اما با آن مخالفتی هم نداشتندو به همین خاطر حالا که مذاکرات هسته‏ای به نتیجه نرسید و مدتش باز هم تمدید شد، ایشان فرمودند: «آمریکا و کشورهای استعمارگر اروپایی دور هم جمع شدند و همه تلاش‌شان را کردند که جمهوری اسلامی را به زانو دربیاورند اما نتوانستند و نخواهند توانست.»

حتم دارم مفسرین و آگاهان سیاسی این فرمایشات ایشان را برای شما تفسیر خواهند کرد من به اندازۀ توان خودم نظر عمه‏جان و آقا دایی را در اینمورد جویا شدم. عمه‏جان فرمودند که آمریکا کماکان هیچ غلطی نمی‏کند. آقا دایی ما گفتند که این بار موافق حضرت رهبر هستند. چون خارجی‏ها می‏دانند که پاهای ما را بالاتر از زانو بریده‏اند برای همین هی اصرار دارند ما را به زانو در بیاورند اما نمی‏توانند و نخواهند توانست.

ایجاد امنیت در جیبوتی

جمهوری اسلامی ایران دو ناوشکن خود را به جیبوتی اعزام داشت. گزارش‏های نشریات معتبر داخلی حاکی از آن است که  ناوشکن‏های ما در منطقه جیبوتی امنیت را برقرار کردند. البته این منطقه نا امن نبود، اما کار از محکم کاری عیب نمی‏کند و جمهوری اسلامی محض احتیاط ناوشکن‏های جماران و بوشهر را برای ایجاد امنیت به آب‏های بین‏المللی این منطقه اعزام داشت و برای آنکه برای خودش دوتا پپسی هم باز کرده باشد، جناب لاریجانی رئیس مجلس با چند نماینده به این منطقه شتافته، از این دو ناوشکن بازدید و از پرسنل آنها برای ایجاد امنیت در این منطقه امنِ شاخ آفریقا تشکر و قدردانی کردند.

همانطور که آگاه هستید، از دیر بازِ تاریخ، شاخ، همیشه وسیله‏ای بوده غیر قابل اعتماد. دایی ما که چشم دیدن جمهوری اسلامی علی‏الخصوص حضرت رهبر و برادران لاریجانی را ندارد، فکر می‏کند که چون جمهوری جیبوتی سرتا پا دویست و سی و یک هزار کیلومتر مربع مساحت و هشتصدهزار نفر جمعیت دارد و هیچ معدنی هم ندارد، استعداد نا امن شدن را دارا نمی‏باشد و برای همین هیچکدام از کشورهای بزرگ آنجا ناوشکن نفرستاده‏اند. در صورتیکه این دایی ما نمی‏داند که نود و چهاردرصد مردم این سرزمین کوچک سنی هستند و جمهوری اسلامی باید برای برقراری امنیت در این منطقه‏ای که استعداد نا امنی ندارد، حضور پیدا کند. عمۀ ما که از لحاظ ایدئولوژیکی با دایی ما لج است می‏گوید نباید کشورهای جهان را بر اساس وسعت و جمعیت نگاه کرد. برای ما مسلمانان این کشور کوچک باید اندازۀ کشور بزرگ حزب‏الله لبنان اهمیت داشته باشد. درست است که امروزه آنجا آرام است، اما اگر خدای ناکرده نا امن شد آنوقت چگونه می‏شود به آنجا ناوشکن فرستاد؟ دایی ما به ما می‏گوید وقتی طالبان و القاعده و داعش منطقه‏ای را رها کرده‏اند، آخر چه کسی ممکن است برود آنجا را شلوغ بکند؟ عوض این همه خرج بیهوده چرا در  مملکت خودمان امنیت را برقرار نمی‏کنیم؟ می‏گویم: ای دایی! اختلافات تو و عمه سر جایش، اما وقتی در کشور خود آدم استان بزرگی مثل سیستان و بلوچستان از خودش استعداد گله به عمل بیاورد.

نظام ما از همان بدو شکل گیری و سکونت حضرت امام در جماران با آنکه ناوشکن جماران نداشت دست به کار شد و امروزه امنیت را در کل منطقه از جمله در افغانستان، عراق، سوریه، لبنان، غزه و یمن برقرار کرده است. حالا که ناوشکن جماران و بوشهر دارد حیف نیست آنها را به جیبوتی اعزام نکند؟

درباره عبدالقادر بلوچ

پیشنهاد خوانش

سئوالاتی پیرامون فرمایشات یک سردار

این اسم پروژه (پروژه استراتژی هم‌گرایی نتیجه‌بخش) از لحاظ تاریخی خیلی اهمیت ویژه‌ای دارد. آیا …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *