In touch with Diverse Iranian Community

سراشیبی جنبش فلسطین و «حل نهائی» مسئله

0 27
Saeid_Rahnama_Shahrgon
 جنبش فلسطین در سراشیبی؟

نوشته «راه حل یک و نیم دولت»٬ که درزیر ترجمه فارسی آن آمده٬ در دسامبر سال ٢٠١٠ قبل از سفر به فلسطین نوشته شده و در سایت «اوپن دموکراسی» منتشر شده بود. اگر در زمان نگارش متن اصلی تردیدهائی در نتیجه گیری های تلخ و تاسف انگیز آن داشتم٬ این سفر  بسیاری از آن تردید ها را از بین برد بخصوص که دوستان فلسطینی نیز با کلیات این نتیجه گیری ها توافق داشتند.

جنبش فلسطین در سخت ترین شرائط تاریخ شصت ساله خود قرار دارد. رهبری عمده جنبش از یک سو در دست سازمان مرتجع بنیادگرای مذهبیِ حماس و از سوی دیگر تحت رهبری سازمان الفتح است که فساد سرتاسر آن را فراگرفته.
مردم غزه که در محاصره بی رحمانه اسرائیل قرار دارند٬ از سیاست های سرکوبگرانه و واپسگرایانه حماس نیز رنج می برند. اما چون نهاد یا نهادهائئ که بتواند به آنها کمک کند وجود ندارد٬ بیشتر و بیشتر به سازمانهای خیریه تحت کنترل حماس وابسته می شوند. یک بررسی فلسطینی نشان می دهد که بیش از هفتاد در صد حامیان حماس را زنان تشکیل می دهند٬ نه بخاطر آنکه آنان به تعصب مذهبی گرایش بیشتری دارند  بلکه از آن رو  که به خدمات اجتماعی آن٬ از کلینیک و بیمارستان گرفته٬ تا مهد کودک و قرض الحسنه٬ وابسته اند : نهادهائی که با پول عربستان سعودی٬ شیخ نشین های خلیج فارس و ایران تامین می شوند.
در کرانه غربی که تحت کنترل کامل سازمان الفتح است اوضاع از جهاتی متفاوت است. نهاد خودگردان فلسطین که با کمک های عظیم امریکا و کشورهای اروپائی و ژاپن اداره میشود غرق در فساد است .  فلسطینی ها به ظنز آنرا  «مِشمِشیه» می خوانند . مِشمِش بمعنی زرد آلو است٬ و از آنجا که فصل برداشت این میوه بسیار کوتاه و زودگذر است٬ کسانی که به پست و مقامی میرسند سعی می کنند  در  فرصت کوتاهی که دارند  بار و بنه خود را ببندند یعنی  تا می توانند می دزدند! طبقه متوسط جدید که عمدتا در دولت خودگردان فلسطینی و سازمانهای غیر دولتی ان.جی.او ها کار می کنند٬ با آنکه نظیر دیگر کشورها نقش بسیار مهمی در بسط و تحول جامعه مدنی و تحول اجتماعی دارند٬ کمتر و کمتر به مقابله با اسرائیل می پردازند.    
سازمانهای چپ فلسطینی بسیار تضعیف شده و پراکنده اند و نقش آنها بسیار محدود شده. جبهه خلق برای آزادی فلسطین که چه در دوران اولیه رهبری جرج حبش در«حرکت قومیون عرب» وچه در زمان ایجاد جبهه و تا مدتها از پرقدرت ترین و محبوب ترین سازمانهای فلسطینی بود٬ هم اکنون حضور بسیار محدودی دارد و تنها در بعضی محله های شهرها و در برخی دهات پرچم ها و پوسترهایش را می توان دید. در آخرین انتخابات مجلس قانونگذاری فلسطین٬ این جریان با حدود چهار درصد آراء٬ تنها سه کرسی پارلمانی را بخود اختصاص داد. بد تر از این٬ جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین در ائتلافی با حزب الشعب (سابقا حزب کمونیست)٬ و اتحادیه دموکراتیک فلسطین٬ و چند شخصیت منفرد٬ تحت عنوان ائتلاف البدیل٬ کمتر از سه درصد آراء و دو کرسی پارلمانی را اخذ نمودند.  
اختلافات درونی این سازمانها آنها را بیشتر تضعیف کرده٬ و بسیاری از آنها به حمایت مستقیم و غیر مستقیم اسلام گرایان حماس که تنها سازمانی است که با اسرائیل سرشاخ است٬ پرداخته اند. فرهنگ سیاسی و سازمانی آنها نیزدر حال دگرگونی است. در سفر قبل در سال ٢٠٠٩ هایده مغیثی و من به دعوت موسسه رزا لوگزامبورگ و پاره ای از جریانات چپ فلسطینی چند سخنرانی عمومی در چند شهر از جمله رام الله٬ هبرون (الخلیل)٬ و نابلس داشتیم. هایده دو سخنرانی جداگانه نیز برای زنان چپ در هبرون و نابلس داشت٬ و برای ما تعجب آور بود در سالن ساختمان حزب کمونیست که بر دیوارهایش عکس های چه گوارا و بزرگان سوسیالیسم آویزان بود٬ قسمت اعظم زنان شرکت کننده با حجاب حاضر شده بودند. با آنکه حجاب بخشا جنبه فرهنگی نیز دارد٬ اما تردیدی نیست که جو اسلامگرائی در سراسر فلسطین بیشتر حاکم شده. در جلسه سخنرانی مشترکمان در مورد تجربه چپ در انقلاب ایران٬ در حضور بسیاری از کادر های جریانات مختلف چپ فلسطینی٬ از جبهه خلق گرفته تا جبهه دموکراتیک٬ سازمان فدا٬ حزب الشعب و دیگران٬ ضمن آنکه بعضی  از حضار با تحلیل ما در مورد ضرورت مقابله با اسلامگرائی توافق داشتند٬ بسیاری به دفاع  از عناصری چون احمدی نژاد برخاستند با این استدلال که او ضد امپریالیست است  و در مورد حماس طرفدار همان سیاستی بودند که در زمان انقلاب بخشی از چپ ایران در پیش گرفته بود.
در بسیاری عرصه ها سکولاریسم در حال عقب نشینی است. در محوطه های دانشگاهی تعداد بیشتری دانشجو را در شکل و شمایل مذهبی٬ دختران با حجاب و پسران با ریش٬ می توان مشاهده کرد. در دانشگاه القدس٬ تنها دانشگاه فلسطینی در اورشلیم٬ که ما برای برقراری روابط آکادمیک رسمی بین دانشگاه خود و آنها به فلسطین سفر کرده بودیم٬ در یک سخنرانی برای دانشجویان٬ عکس العمل منفی و آشکار بسیاری از حاضرین را نسبت به برخورد انتقادی مان به اسلام گرایان شاهد بودیم. حماس در تمام دانشگاههای غزه و اکثر دانشگاههای کرانه غربی اکثریت انجمن های دانشجوئی را تحت کنترل دارد و دانشجویان و استادان دگراندیش را بشدت تحت فشار قرار میدهد. با آنکه در سفرهای اخیر  بخاطر محاصره کامل اسرائیل امکان سفر به نوار غزه را نیافتیم٬ در آخرین سفر به غزه و قبل از آنکه حماس قدرت را تصاحب کند٬ شاهد قلدری های دانشجویان حماس در دانشگاهها٬ که نظیر انجمن های اسلامی خودمان عمل می کردند٬ بودیم.
مردم زحمتکش فلسطینی٬ کارگران و دهقانان در سخت ترین شرائط کار می کنند. دیوار عظیمی که اسرائیل بین کرانه غربی و مرز خود سرانه اسرائیل کشیده٬ بسیاری دهات فلسطین را از مزارع شان جدا کرده. این دیوار که ظاهرا به ادعای اسرائیل بر روی خط سبز (مرز توافق شده بعد از جنگ ١٩٤٨) به طول نزدیک به هفتصد کیلومتر کشیده شده٬ در واقع به تمامی در بخش فلسطینی قرار گرفته و در نقاطی بین ٢٠٠ متر تا بیست کیلومتر از خط سبز جلو زده٬ و در مجموع بین هفت تا ١٢ در صد زمین های فلسطینی را (بدون محاسبه اورشلیم شرقی) همراه با حدود ده هزار روستائی فلسطینی تصاحب کرده. در بسیاری موارد روستائیان این منطقه حق دسترسی به زمین های خود و یا فروش محصولات تولیدی خود را ندارند. در سوی دیگر کرانه غربی و در دره رود اردن تقریبا  تمام  زمین های حاصلخیز کشاورزی را کشت و صنعت های اسرائیلی تصاحب کرده٬ و در مواردی حتی محصولات خود را بعنوان محصولات فلسطینی صادر می کنند٬ در حالی که صادرات محصولات واقعی فلسطینی با هزاران مشکل مواجه است.
وضع کارگران فلسطینی از وضع دهقانان بد تر است. صنایع فلسطین عمدتا صنایع روغن کشی٬ صابون پزی٬ غذائی٬ نساجی و سفالگری است. در سالهای اخیر صنایع متوسط مدرن نیز از سوی سرمایه داران فلسطینی و دولت خود گردان ایجاد شده. کارگران فلسطینی بعلاوه در کارخانجات اسرائیلی و شهرک/کلنی ها ی یهودی کار می کنند٬ و با آنکه از حق تشکل بهره مندند و در کنفدراسیون عمومی کارگران فلسطینی عضویت دارند٬ امکان بهبود شرائط خود را ندارند. در غزه٬ سازمان حماس پس از روی کار آمدن٬ تمامی اتحادیه و سندیکاهائی که عمدتا وابسته به الفتح و جبهه خلق بودند٬ تعطیل نمود و اتحادیه های اسلامی را جایگزین آنها کرد. در کرانه غربی اما این اتحادیه ها فعالند. غم انگیز ترین صحنه ها دیدن صف های طولانی کارگران فلسطینی در جستجوی کار در پشت دروازه های شهرک/کلنی های یهودی است که می روند تا در روی زمین های دزدیده شده شان برای اشغالگران خانه بسازند.    
علی رغم تمامی این مسائل ناشی از اشغال بی رحمانه اسرائیل و تفرقه ها و مسائل درونی٬ آنچه که عمیقا قابل ستایش است٬ روحیه ملت فلسطین است که چیزی بنام یاس و نومیدی نمی شناسد. در این سفر فرصت یافتیم که به جنین در شمال کرانه غربی و اردوگاه معروف آن نیز برویم . اردوگاهِ پناهندگان در جنین  چند سال پیش در مقابله با ارتش اسرائیل آنچنان جنگید که اسرائیل علاوه بر حمله با تانک٬   با جت جنگی اف ١٦ آنرا بمباران و با خاک یکسان کرد و بسیاری را قتل عام نمود. فلسطینی ها دوباره همان اردوگاه را ساخته و علی رغم گسترده تر شدن گورستان اش٬ زندگی در آن ادامه دارد. آنچه که بیش از شصت سال است در مقابل اشغال یکی از قوی ترین ارتش های جهان ایستاده٬ همین اراده آهنین فلسطینی است. روحیه فلسطینی را شاید بتوان از لابلای این بخش از شعری از شاعر معروف معاصر فلسطینی٬ و دوست عزیزم٬ ولید الشیخ٬ دریافت که از آهوئی می گوید که در حال فرار از شیری که در تعقیب اش است٬ با رسیدن به علفزاری سبز و خرم می ایستد تا در دم آخر علف تازه ای را نوش جان کند.
 (کجنون غزاله طریده تغتنم فرصه استداره الأسدلتقضم عشب لحظه أخیره)
شعر و شاعری بخش جدا نا پذیری از زندگی فلسطینی است و منعکس کننده رنج ها و شادی ها٬ خشم و صبوری٬ و امیدهای این ملت است.سمبولیسم را در تمامی عرصه های زندگی فلسطینی می توان مشاهده کرد. هنگامی که شاعر بزرگ فلسطینی٬ محمود درویش٬ در گذشت٬ او را بر بالای تپه ای مشرف به اورشلیم٬ در بیرون شهر رام لله دفن کردند. شب هنگام وقتی که دوست شاعرمان٬ ولید الشیخ ما را بر سر مزار درویش برد٬ از بالای قبر این شاعر بزرگ چراغ های اورشلیم شرقی را٬ که روزی پایتخت فلسطین خواهد شد٬ به وضوح می دیدیم. شاید انتخابِ این نقطه برای برپا کردن مقبره ای بزرگ٬ سزاوار این شاعر ملی فلسطینی که دولت خود گردان فعلی در حال ساختن آن است٬ بیان سمبولیک اراده فلسطین است به رها نکردن اورشلیم بعنوان پایتخت دولت آینده فلسطین. گوئی محمود درویش از آن فراز کماکان می سراید : «رها کنید زمین ما را٬ ساحل ما را٬ دریای ما را٬ گندم مان٬ نمک مان و زخم مان را.»  
 
راه حل یک و نیم دولت! : «حل نهائئ» مسئله فلسطین
تنها یک معجزه خواهد توانست مذاکرات کنونی بین اسرائیل و دولت خود گردان فلسطین را٬ که دولت امریکا با هدف دستیابی به «حل نهائی» مسئله فلسطین بر آن تاکید دارد٬ به نتیجه مطلوب  برساند. حل تمامی مسائل بینابیی سازش های عمده ای را از جانب هر دو طرف می طلبد که برای آن طرفین مذاکره کننده نیاز به حمایت بی قید و شرط اکثریت مردم خود دارند٬ و این چیزی است که هر دو طرف فاقد آنند.
بنجامین نتانیاهو دولت ائتلافی متزلزلی را هدایت می کند٬ که برکنار از حزب تضعیف شده کارگر٬ از حزب راست افراطی ییزراییل بِی تنیو٬ حزب ارتدکس افراطی شاس٬ حزب یهودیت متحده تورات٬ و حزب صهیونیست مذهبی باهئیت یهودی متشکل شده است. این ائتلاف آنچنان مرتجع و بطور افراطی دست راستی است که در مقایسه با آن احزاب دست راستی لیکود و کدیما احزابی معتدل بنظر می رسند. حتی اگر ساده دلانه تصور کنیم که نتانیاهو آماده سازشی جدی است٬ دولت ائتلافی اش از هر جهت با چنین سازشی مخالف است .
در سوی فلسطینی ها وضع نا بسامان تر و تفرقه و دو دسته گی سراسری است. محمود عباس که دوره پنج ساله ریاست جمهوری  اش در ٢٠٠٩ بپایان رسیده٬ تنها می تواند ادعای نمایندگی بخشی از فلسطینی ها را داشته باشد. اگر بتوانیم نتایج آخرین انتخبات شورای قانونگذاری فلسطین در سال ٢٠٠٦ را محک قرار دهیم٬ تنها ٤١ درصد مردم به حزب او٬ الفتح٬ رای دادند٬ در حالیکه حماس ٤٤ درصد٬ و بقیه گروههای مختلف فلسطینی٬ از جمله گروههای مختلف چپ٬ ملی و منفردین ١۵ در صد آراء را به خود اختصاص دادند.
امریکا از مسائل دو طرف بخوبی آگاه است. پرزیدنت اوباما که وعده داده بود در جهت یک صلح «عادلانه» حرکت خواهد کرد٬ پس از ورود به کاخ سفید خیلی زود  دریافت که نمی تواند اسرائیل را به دادن امتیازاتی جدی مجبور سازد. اوباما با استفاده از عامل دیگری خارج از درگیری های فلسطین ـ اسرائیل٬ استفاده کرد تا نتانیاهو را راضی به شرکت در دور جدید مذاکرات صلح شرکت نماید. آن عامل ایران بود و وعده مهار رژیم اسلامی در کشوری که رئیس جمهورش هیچ فرصتی را از دست نمی دهد تا با بد دهنی های خود٬ به اسرائیل فرصت دهد که ادعا کند ایران «یک خطر حیاتی» برای اسرائیل است.
تمامی مذاکرات صلح فلسطین ـ اسرائیل در دوره های قبل مبتنی بر یک «راه حل دو دولتی»٬ یعنی دو دولت مستقل فلسطین و اسرائیل٬ استوار بود٬ ایده ای که سخت از سوی طرفداران «راه حل یک دولتی»٬ یعنی یک دولت برای هر دو ملت٬ مورد انتقاد قرار می گرفت. در تمام این سالها٬ همزمان با آنکه طرفداران راه حل دو دولتی و راه حل یک دولتی به جدل ها و منازعات بی پایان خود مشغول بودند٬ راه حل سومی که من آنرا راه حل یک و نیم دولتی می نامم٬ بی سر و صدا٬ مستقیم و غیر مستقیم٬ اما پیگیرانه از سوی امریکا٬ اسرائیل و با توافق ضمنی بخشی از فلسطینی ها در پیش گرفته شد.
در طول دو دهه ای که از آغاز مذاکرات صلح می گذرد٬ اسرائیل قوی تر و قوی تر و فلسطینی ها ضعیف تر و پراکنده تر شده. در اوایل سالهای ١٩٩٣ و دوران توافقنامه اسلو٬ حدود یکصد و ده هزار اسرائیلی در شهرک های غیر قانونی نوار غربی رود اردن ساکن بودند. هم اکنون این جمعیت به بیش از سیصد هزار رسیده است٬ بعلاوه پنجاه هزار نفر هم به جمعیت یهودی اورشلیم شرقی افزوده شده است. شکست پی در پی مذاکرات صلح٬ انتفاضه فاجعه بار دوم٬ قدرت گیری فزاینده بنیاد گرایان اسلامی فلسطینی (حماس و جهاد)٬ روی کار آمدن دست راستی های افراطی در اسرائیل و بقدرت رسیدن نئو کان ها در امریکا٬ نقطه پایان تلاش ها در جهت راه حل دو دولتی بود. آریل شارون  بر روی مرزی که سر خود تعیین کرده بود دیوار کشید و شهرک ـ کلنی های بیشتری را در سرزمین فلسطینی در کناره غربی رود اردن بنا کرد. خود سرانه و خارج از هرگونه توافقی با فلسطینی ها٬ شهرک های نوار غزه را بر چید و ساکنانش را به اسرائئل و به شهرک های کناره غربی منتقل ساخت. موفقیت سازمان حماس در انتخابات ٢٠٠٦ و تصاحب قدرت در غزه در ٢٠٠٧ امکان یافتن راه حلی را که مورد قبول همه فلسطینی ها باشد از بین برد . سلام فیاض٬ یک بوروکرات کمتر ایده آلیست و عمل گرای فلسطینی و اقتصاد دان بانک جهانی مورد اعتماد امریکا٬ که قبلا بعنوان وزیر مالیه منصوب شده بود٬ به نخست وزیری رسید.
بنظر میرسد که استراتژی یک و نیم دولتی دو وجه داشته باشد : از یک سو حمایت و رضایت هر چه بیشتر فلسطینی ها را در قبول یک معامله محدود جلب کند٬ و از سوی دیگر آماده مقابله و سرکوب مخالفین باشد. بخش عمده این استراتژی مبتنی بر  تضمین مرز های امن اسرائیل است تا آنرا قانع کنند که از بخش عمده ای از کرانه غربی عقب نشینی کند. منزوی سازی سازمان حماس نیز جنبه دیگر این توافق ضمنی است. غزه خارج از حوزه توافق باقی می ماند به امید آنکه روزی مجددا تحت کنترل سازمان خود گردان فلسطین در آید. برداشت ضمنی این توافق این است که در مقابل تضمین امنیت اسرائیل در کرانه غربی٬ سازمان خود گردان فلسطین با حمایت بخشی از طبقه متوسط فلسطینی خواهد توانست یک نیمه دولت مستقل بوجود آورد.
سازمان خود گردان فلسطینی روی اکثریت یکصد و پنجاه هزار نفری کارکنان خود و دهها هزار دیگر حقوق بگیران بخش خصوصی و سازمانهای نیمه دولتی (ان.جی.او) حساب می کند٬ چرا که ادامه موجودیت شان به سازمان خود گردان فلسطین و ادامه رابطه اش با اسرائیل و کشورهائئ که هزینه های این سازمانها را تامین می کنند وابسته است . نزدیک به هزار  ان.جی.او  که بعد از توافقنامه اسلو با کمک های مالی نهادهای اروپائی و امریکای شمالی در سراسر سرزمین های فلسطینی مثل قاچ روئیدند٬ ضمن آنکه نقش مهمی در توسعه جامعه مدنی فلسطینی ایفا کرده و می کنند٬ یک نقش ضمنی در شکل گیری طبقاتی جامعه فلسطینی را نیز بازی کرده اند. فلسطینی های تحصیل کرده بشکل فزاینده ای جلب این ان.جی.او ها شدند و با حقوق های نسبتا بالا و تامین مالی مناسب به کار مشغول شدند. ظرف چند سال شهر رام الله و ال بیره و چند شهر دیگر فلسطینی پر از خانه ها و اپارتمانهای سنگی گرانقیمت و هتل ها و رستوران های چهار ستاره شد تا به این طبقه جدید و ثروتمندان فلسطینی و مشاورین خارجی سرویس دهد. ثروتمندان فلسطینی ـ امریکائئ ویلاهای تابستانی و خانه های عظیم سنگی در دهات پدری خود بپا کردند. برای نمونه ده جلجیلیا در نزدیکی رام الله پر است از خانه های عظیم قصر مانند که سراسر سال جز در چند هفته تابستان خالی افتاده است.  دوستی فلسطینی این تحولات را به طعنه «اشغال پنج ستاره » می نامید .   
از نظر حفظ نظم و امنیت٬ بر اساس تخمین های مختلف بین ٢۵ تا ٦٠ هزار پرسنل فلسطینی در سازمانهای مختلف مربوط به تامین مرزها٬ پلیس٬ نیروی انتظامی٬ وامنیتی اشتغال دارند ٬ که بطور نسبی بزرگترین نیروی پلیس را در جهان تشکیل می دهد. اولویت اصلی ٬ حفظ نظم موجود٬ تامین امنیت مرز با اسرائیل٬ و دستگیری و سرکوب عمال و طرفداران حامس در کرانه غربی است. «میسیون امنیتی ایالات متحده» (یو.اس.اس.سی) مشغول آموزش «نیروی امنیتی فلسطین» (پی.ا.اس.اف) است٬ و گردان های این نیرو تحت نظر یک ژنرال امریکائئ در پادگانهای اردن تعلیم می بینند٬ و مستقیما در رابطه با همقطاران اسرائیلی خود هستند. نیروهای نظامی انگلیسی و کانادائی نیز مشغول ارائه آموزش به نیروی پلیس فلسطینی هستند. دولت محافظه کار کانادا اخیرا سهمیه کمک های دولت کانادا به «اونروا» (سازمان کمک به پناهندگان فلسطینی سازمان ملل ـ که مسئول تامین بهداشت و آموزش پناهندگان فلسطینی در اردوگاههای کشور های مختلف است) را قطع کرده٬ و در عوض تنها به برنامه های انتظامی در کرانه غربی کمک مالی می کند.
علی رغم موانع بسیار از جمله ادامه ساختن شهرک/کلنی های یهودی نشین٬ هنوز امکان نوعی توافق بین دولت متعرض کنونی اسرائیل و سازمان خودگردان فلسطین وجود دارد. البته سازمان خود گردان فلسطین این گزینه را دارد که اسرائیل را  تهدید کند که در صورت عدم توافق جدی٬ خود را منحل اعلام خواهد کرد  و با ترک مسئولیت ها و قطع سرویس ها یک آنارشی سراری در کرانه غربی بوجود آورد و اسرائیل را وادار کند که بار مسئولیت های اداره این ناحیه را بعهده بگیرد. اما این کار را نمی کند٬ چرا که منافع شخصی بسیاری  به خطر خواهد  افتاد.
توافق احتمالی دوطرف با چند معاوضه مرزی (الحاق بخش هائئ از کرانه غربی به اسرائیل و واگذاری بخشهایئ از اسرائیل کنونی به فلسطین) همراه خواهد بود و پاره ای از شهرک/کلنی ها نیز برچیده خواهند شد٬ و یک نیمه دولت فلسطینی در بخشی از کرانه غربی بوجود خواهد آمد. این به اصطلاح دولت٬ عاری از بسیاری خصیصه های یک دولت کاملا مستقل خواهد بود. از نظر سرزمینی٬ بر کنار از نوار غزه و ساحل دریائ اش که تا مدتی نا معلوم هیچ گونه قیمومیتی بر آن نخواهد داشت٬  دولت جدید فلسطینی ممکن است مرز چندانی نیز با رود اردن و بحرالمیت نداشته باشد. سراسر دره حاصلخیز اردن در کرانه غربی پوشیده است از کشت و صنعت های عظیم اسرائیلی٬ مزارع و نخلستانهای فراوان که بخش قابل ملاحظه ای از اقتصاد و صادرات اسرائیل را تامین می کند٬ و اسرائیل تمامی کوشش خود را بکار می گیرد تا این بخش از سرزمین فلسطین را برای خود حفظ کند. فلسطینی ها ممکن است که حتی کنترل بر آبهای زیرزمینی خود در کرانه غربی را نیز نداشته باشند. در این کرانه سه لایه آبزا یا حوزه آبگیر زیرزمینی وجود دارد٬ که هر سه حوزه آبی کاملا تحت کنترل اسرائیل است. این سه حوزه ٣۵ درصد کل آب اسرائیل را تامین می کنند. علاوه بر این٬ دولت فلسطینی ارتش و نیرو های زمینی٬ هوائی و دریائی نیز نخواهد داشت٬ اما همانطور که اشاره شد٬ از یک نیروی عظیم پلیسی/امنینی/اطلاعاتی بهره مند خواهد بود! دولت جدید حتی در مورد روابط خارجی خود ٬ از جمله تصمیم به ایجاد سفارتخانه های مختلف نیز با محدودیت هائی مواجه خواهد بود.
با توجه به آنکه تنها بخشی از طبقه متوسط فلسطینی از چنین دولتی حمایت می کند٬ و با توجه به افزایش شکاف طبقاتی بین فقیر و غنی فلسطینی٬ چنین دولتی در مقابله با نارضائئ های فزاینده٬ هیچ راهی جز سرکوب نارضائئ ها و حکومت از طریق زور نخواهد داشت٬ و به این ترتیب دیکتاتوری دیگری در خاورمیانه بوجود می آید. از هم اکنون برای حفظ رضایت افراطیون مذهبی نیز٬ پیش نویس قانون اساسی فلسطین اعلام کرده که «شریعت منبع اصلی قانونگذاری خواهد بود» (اصل ٤)٬ و تمامی امور مربوط به «احوال شخصیه» را به دادگاههای اسلامی که بر اساس شریعت حکم صادر خواهند کرد٬ واگذار کرده است. (اصل ١ـ١٠١) وای بحال زنان و کودکان فلسطین! اینهم آخر و عاقبت رویای یک دولت مستقل٬ سکولار و دموکراتیک فلسطینی! نگرانی بعضی از فعالین سیاسی زن کاملا قابل درک است که به تلخی می گفتند «با اشغالگران اسرائیلی می توان مقابله کرد و به زندگی ادامه داد اما با حماس نمی توان .»
واضح است که راه حل یک و نیم دولتی مسائل  ناشی از  دهه ها اشغال و درگیری و کشمکش های اسرائیل ـ فلسطین را حل نخواهد کرد. یک صلح عادلانه  تنها زمانی بدست خواهد آمد که در اسرائیل یک دولت طرفدار صلح بر سر کار آید و به ایجاد یک دولت فلسطینی در قالب مرزهای ١٩٦٧ (با تغییرات محدود مرزی مورد توافق دوطرف) کمک کند٬ و اورشلیم بعنوان یک «شهر باز» مقر دو پایتخت دو دولت مستقل ـ اسرائیل در غرب و فلسطین در شرق آن باشد  و حقوق پناهندگان فلسطینی بر اساس کنوانسیون های بین المللی و قطعنامه های سازمان ملل (حق بازگشت و جبران خسارات) برسمیت شناخته شود. فلسطینی ها بنوبه خود اختلافات درونی را حل کنند٬ صلح با اسرائیل را بپذیرند٬ و در جهت استقرار یک دولت سکولار دموکراتیک گام بردارند. راه حل نهائی و استقرار صلح واقعی تنها بر چنین پایه ای می تواند استوار شود.   

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال