ادبیات شعر گزيده‌ها

سه شعر از آزاده صالحیان

آزاده صالحیان متولد مهرماه ۱۳۶۹ است در سمنان. او از ۱۰ سالگی شروع به نوشتن کرده و در مجموع، حضور در کارگاه‌ها و جمع‌های مختلفی را تجربه کرده است. در سال ۱۳۸۸ کتاب «مترسک‌ها حلبی راه می‌روند» را چاپ کرد که به گفته‌ی خودش، مجموعه‌ای‌ بود که زیست او در آن جا داشت. این مجموعه جزء ۲۰ اثر برگزیده‌ی جایزه‌ی کتاب سال شعر جوان و از برگزیدگان جایزه‌ی گام اول در همان سال بوده است.

۱

خودت خوب می‌دانی

شانه نمی‌شود

موهای باد از پشت پنجره

برق‌ خانه خیلی وقت است جانش در کندن به سر می‌برد

برای کاشتن نورمصنوعی

 روی بشقاب‌های درون قفسه

روی ملحفه‌ها

و تخت‌ بی هویت دونفره

بهتر است

برداریم

پنبه‌یی را که چپانده‌ایم توی گوش در

کلید را در آن بچرخانیم

پریز برق را زیر انگشتانمان بخوابانیم

بعد بزنیم در باد

خانه را بگذاریم

 برای پرنده‌هایی که منقارشان تحمل حمل چوب‌های آشیانه‌شان را ندارد

خودت می‌دانی

موهای باد از نفس‌های ما آغاز شد

بعد راهش را انداخت در حیاط

لای سپیدارها

دارها

دارکوب‌ها

که بعد از نماز

منقارشان را با آخرین توان می‌کوبیدند

بر دهان درخت‌ها

خودت خوب می‌دانی

 باد

نمی‌گذارد موهایش

از پشت پنجره شانه شود

بهتر از بزنیم در باد

و در نور طبیعی دشت گم.

۲

دنبال نقطه‌های سرد می‌گشت

پاهایش

در رخت‌خواب

خواب خرس‌ها آشفته بود

دنبال نقطه‌های سرد می‌گشت

پاهایش

در و طن

تنش را گلوله کرد و پرت شد پایین

 از خواب

خواب خرس‌ها آشفته شد

دست‌هایتان را مچاله کنید

بزنید به صورت روزنامه‌هایی که شب هم به این گوشه نمی‌رسند

تازه هم برسند

چه می‌شود وقتی کودکان در کفش‌های با لبخندهای عمیقشان، در غم‌های عمیقشان خوابند

نمی‌توانند کشتی‌های روزنامه‌ای درست کنند و بیندازند در اقیانوس تشت قرمز کنار درخت انار

و سبزی فروش، مغازه‌اش در پلمب به سر می‌برد

چه فایده دارد روزنامه؟

وقتی حروف به دنبال بچه‌های کلاس اول در روزنامه‌ها گم می‌شوند

دنبال نقاط سرد می‌گشت

و رخت‌خوابش را هیچ‌وقت نمی‌پوشید

که مبادا پلنگ‌ها حمله کنند و رختش به خواب برود

مبادا مادرش …

-آخ

مادر

پلنگ‌ها زلف‌هایت را خوردند

خواب خرس‌ها آشفته است

خواب خرس‌ها آشفته است

خواب خرس‌ها آشفته است

۳

پدر سیاست‌دان بود

پدر بود

و داروین را نمی‌دانست

او توله‌هایش را در یک‌جا می‌چپاند

روزی یک‌بار به‌شان غذا می‌داد و

نمی‌داد؟

توله‌ها همدیگر را پاره نمی‌کردند و

تکه می‌کردند؟

و تنها یک نفرشان بود

که بود

که ماند

که بزرگ شد

یک نفر که در رگ‌هایش توله‌های دیگر خفه می‌شدند

در چشم‌هایش می‌شد برادرانش را دید

که دست‌ها‌شان به لبه‌ی ظرف نمی‌رسید

او بزرگ شد

عصایی چوبی، که چشم‌های پدر را از پشت عینک آفتابی

این‌جا می‌برد و

آن‌جا…

پدر روزی یک‌بار به او غذا می‌داد و

نمی‌داد؟

و روزی چندبار در چشم‌هایش غرق می‌شد و

نمی‌شد؟

*

پدر

بود

و دانه‌های سیاستش

که هر سال از لای موهای دماغش

می‌افتاد

روی رنگ‌دانه‌های قالی دست‌باف

سُرخ.

Please follow and like us:
cute_twitter سه شعر از آزاده صالحیان
icon_Visit_us_en_US سه شعر از آزاده صالحیان
fa_IR_Follow سه شعر از آزاده صالحیان
fa_IR_Tweet سه شعر از آزاده صالحیان
cute_telegram سه شعر از آزاده صالحیان
telegram_message سه شعر از آزاده صالحیان
telegram سه شعر از آزاده صالحیان
cute_linkedin سه شعر از آزاده صالحیان
icon_en_US سه شعر از آزاده صالحیان
en_US_share سه شعر از آزاده صالحیان
cute_whatsapp سه شعر از آزاده صالحیان
cute_instagram سه شعر از آزاده صالحیان
cute_soundcloud سه شعر از آزاده صالحیان
cute_fbmessenger سه شعر از آزاده صالحیان
cute_youtube سه شعر از آزاده صالحیان
icon_Visit_us_en_US سه شعر از آزاده صالحیان
cute_email سه شعر از آزاده صالحیان
cute_pinterest سه شعر از آزاده صالحیان
pinterest سه شعر از آزاده صالحیان
fa_IR_save سه شعر از آزاده صالحیان

Related posts

نگاهی موردی به خاطرات و یادگاری‌های ایران نه چندان دور

یونس یونسیان

‏نشریات بریتانیا زنان ورزشکار را از تاریخ خود حذف ‏کردند!‏

حبیب ناظری

شش شعر از روتخر کوپلاند

شهرگان

اظهار نظر