چند شعر کوتاه از محمود تقوی تکیار

 

 

1

غمگین می شوی

و شاید از خودت می پرسی:

بعد از او

دیگر چه کسی

واقعا برایم می میرد؟

 

2

گفتند :

” انتظار آدمی را مقاوم می کند. “

 

آری؛

مقاوم، صبور، سرد.

 

3

این بار هم

باران

صدای تو را داشت

دلتنگ که می‌آمدی.

 

4

واژه‌های خاموش

نگاه‌های پنهان

نه درود و

نه بدرود

دوباره دوری را

دوره خواهیم کرد.

 

5

نان را می بویم

که دست تو بخشید

جان را

که نگاهت.

آه‌، ای آفتاب ِ زمستانی

بر گیاه ِ برفپوش.

 

6

پس هنوز فرصتی هست

برای سلام‌های روزانه

و صبح‌هایی که فقط می‌خواهیم

به خیر شوند

آه‌، چه جان ِ سختی می‌خواهد

در این تنگنا زیستن.

 

7

از یادت می‌روم

از یادت می‌برم

و ترک مان می‌کند

عشق

عادت

هرچه که بود.

 

8

من اگر شما نوشتم

از احتیاط بود

که غیر نخواند

در حالی که

 تو ترین تو را خطاب می کردم

اما انگار تو مرا

هنوز هم

مای مبهمی می‌دانی!

 

9

به او نگاه کرد

و بعد به خود

به خودشان اندیشید

به چیزی خاموش

که بود و نبود

آن چه که در میان نیامده بود.

 

10

هر سکوت

 جای خالی یک صداست

هر تاریکی

جای خالی یک نگاه.