یک شعر از فتانه آرامش

آنکه مرا به کنج می‌کشاند کیست؟

به صلابه می‌کشاند خنده‌ام را

و به قهقرا می‌برد امیدم را

و می‌دواند درمن رگ‌های سیاه فرسودگی را

چونان ماری بیگانه با ماران

در اندرون خویش خلوت گزیده‌ام

چه کسی نور را دزدیده

و با آن مهتاب کم‌رمقی ساخته برای من

تا سوته‌دلان را ببینم و از دیدن پریان نورانی محروم شوم

اما

من چراغ قدیمی خویش را بر خواهم افروخت

خاموشی مهتاب را با آن منور می‌کنم شاید تاریکی‌‌نشستگان را مرهمی باشم