سه شعر از حسن فرخی

گفته بودم:
“جای تو در شعر من است در زندان‌ نیست.”
-نگفته بودم؟

شاعر شدم
فکر می کردم کلمه جهان را نجات می دهد
و شعر من شب را تکه پاره خواهد کرد.
[تو شدم
و می دانم اگر حرفی بزنم خواهم‌ مرد.]
گفتم:”عاشق ات شده ام-بدون تشریفات!”
وقتی که خواب آزادی می دیدم
و می‌ نوشتم خودم را روی دیوارها
و می تکاندم تن ام را ازاعتراض ها و شکایت
تن من به تصرف تو در آمده بود
وقتی که گفتم:
“آفتاب پیراهن من است.”در وتن شخصی ام!
[مرگ‌ کلمه ی دهان پرکنی ست
تو نمی دانی
چقدر کلمه شمرده ام در بازجویی هایم
تا او شده ام
حالا فرقی نمی کند
در زندان بمیرم یا تخت بیمارستان!]
کلمه ها را ریخته اند پای دار و درخت ها
صبح چنان در من‌ می پیچد
و نسیم زیر پوستم می دود
که نرگسی ها را‌ غافلگیر می کند
[تو از کجا پیدایت شد؟]
آخرین درخواست من این است:
یک دقیقه به من وقت بدهید
برای شعرهای خودم دست تکان بدهم
با زندان بان‌ خودم خداحافظی کنم!
[ گفتم:”این دنیا ساختگی نیست.”
غزل تاخیر نمی کند
وقتی که قدم می زنم با خودم در خیابان ها!]
-نگفته بودم؟

۳مهر ۱۴۰۴

۳
“این هم قصه شد.”

برای آخرین ملاقات لحظه شماری می کردم
نیامدی و اتاق من پرشد از تنهایی
جسد مرا تحویل هر که می دهند
گفتم:”این هم قصه شد.”
مصیبتی ست
️و جهان مسن شده است
و سوی چشم هایش
کم
از بین می رود
کم
از گوشه ی ابر جویباری روان شده
ببین
که به خواب من مرگ می ریزد
و در چند قدمی گریه مست شده
ظاهر می شود
تلو تلو می خورد تا لب پنجره ی آزادی
تا لب تخت من
کنار خیابان
جلو‌ می آید
و در گوش من می گوید
“تو زندگی نکردی”
-به تو خیلی ساده گفتم:”این هم قصه شد.”

۴مهر ماه ۱۴۰۴