یک غزل از حسن جهانی

دل فرا زمینی من سال ها ضرر کردیم
به این زمین پر از تیرگی سفر کردیم ؟

برای آفتابِ بدونِ زوال دلتنگیم
بس است هر چه بدون چراغ سرکردیم

فضای هر شب ما شد شهاب باران و _
چقدر سینه چنان آسمان سپر کردم

به هر نسیم پریدیم با خیالِ بهار
شبیه قاصدگی باغ را خبر کردیم

من و تو از دلِ آتش شبی سیاوش وار _
اگر چه سوخت پر و بالمان گذر کردیم

شروع قصه ی ما از سقوطِ آدم بود
از عافیت زده ایم و چنین خطر کردیم

#حسن_جهانی

• درباره نویسنده:
• از همین نویسنده:

حسن جهانی

• یک غزل از حسن جهانی
• یک غزل از حسن جهانی