یک شعر از فرشته امیری

هزار توی خیال:
ابرها در جیب‌های من آرام می‌چرخند،
و خیابان‌ها، صدای گام‌های ناگفته را
در حافظه‌ی خاموش خود پنهان کرده‌اند.

ایران، با چشم‌های روشنِ ستاره‌ای،
از دلِ دود و نور،
نامه‌های امید را آهسته می‌خواند.

باد، شعرهای ناتمام ما را
به سمت افق‌های بی‌نام می‌برد،
و من، میان لرزش برگ‌های خسته،
دست‌هایم را به سوی فردایی دراز می‌کنم
که دیر می‌رسد،
اما بی‌تردید خواهد رسید.

#فرشته_امیری

• درباره نویسنده:
• از همین نویسنده:

فرشته امیری

• یک شعر از فرشته امیری
• سه شعر از فرشته امیری
• دو شعر از فرشته امیری
• دو شعر از فرشته امیری
• دو شعر از فرشته امیری