دو شعر از عارف معلمی
۱
«پرواز شماره صفر»
«دو در در جلو دو در در عقب
لطفا نزدیک ترین خروجی را پیدا کنید شاید پشت شما باشد»
هیچکس نیست به فکر خودِ درهای خروجی
که چگونه باید خارج شوند از خود
یا چه باید کرد
وقتی من تمام درهای خروجی را در خود یافتم
اما یک فرار
کفاف چندین راه خروجی را نمی دهد
آفتاب
پنجاه پنجره ی ایرباس اعتراف کرده
غبارها در روزنه نور
از انفجار ِ قسمتی در وجود مسافران
برخاسته است
هواپیما هزار فروند هم باشد
برای زمین فرودگاه وُ سقوط گاه یکی ست
صندلی ها
یک ردیف راست یک ردیف چپ
هواپیما خلأیی درون خود احساس
که خدمه پرواز با یک چرخ دستی پذیرایی
قرار است پر کند
مهماندار خطاب به من :
_ بفرمایید پیتزا
نوشابه زرد یا سیاه ؟
_ هر طور راحتید زبانم کور رنگی دارد
در جامعه ی رنگی پیتزا
پنیر پیوندی از وحدت است یا به بند کشیدن؟
زبانی که شش ناحیه اش در کمین لذت هاست
چگونه پاسخ درستی بدهد
زبانم در گیت بازرسی مهر که بخورد
آماده ست
حتی طعم غذاهای محبوبش را
مطابق با کشور مقصد ترجمه کند
وقتی تبعید
استتار زبان هاست کنار هم
این پیوند از نژاد و رنگ های مختلف
برای که گرد آمده در پیتزایی بزرگتر
۲
دیسکو
خون کیست
پاشیده بین نت ها بر کاغذ
پیانیست آنرا می نوازد
اثر انگشت بر کلید پیانو
قسمتی از روحِ دست
که به آهنگ تبدیل نشده است
رقاص
از التماس به جهت ها
عایدش چه بود
حالا که ملودی ها در رسوخ به تک تک سلول ها
تجزیه کرده سمفونیِ اندامش را
آنچه مانده از او :
دو ♩ر ♪ می ♫ فا ♬ سل
مچاله زیر هزار ناخن پیانو
هزار ناخن پیانو
از فرو رفتن در تَنِ رقاصک
تُناژی نواخته از تکه هایش
و پرده گوش
ناله هایش را می گیرد وُ
آنچه عبور می دهد مشتی ملودی ست
برای آدم های در دیسکو
آنچنانکه بر پرده چشم هایشان
جز افکت های نورانی
از اختلال چند شخصیتی وُ تشنجی که مبتلاست دستگاه رقص نور
چیزی نکرده عبور
جمعیت
در سایه اش به رسوب نشسته است
سر انگشتی از من
جمعیتی خواهد شکست
پیانو
از خطوط عابر خود اگر کند عبور
چه می ماند از او
رقاصی باید
که “حرکت” را
تنهایی وا دارد به اجرا
- درباره نویسنده:
- از همین نویسنده:
عارف معلمی
