یک شعر از نفس موسوی
و شعر
همین رفتوآمد خاموش واژههاست
میان دو تن
که شاید
در خواب یکدیگر
زندگی میکنند
یکی
در تاریکی ِ چشم ِ دیگری
چراغی روشن میکند
و آنیکی
آرامآرام
در انعکاس همان شعله
فراموش میشود
گاهی
دستها
پیش از رسیدن،
سایهاند
و بوسه
در دهان سکوت
پیر!
ما
سالها
از پلههای هم
بالا و پایین رفتیم
بیآنکه بدانیم
کدامیک
رؤیای دیگریست
و ناگهان
یکی بیدار میشود
و دیگری
تا ابد
بر لبهای یک سطر
جا میماند
#نفس_موسوی
- درباره نویسنده:
- از همین نویسنده:
