یک شعر از حسن سهرابی
در آغوش چشمانت
چون اسیری بیدفاع
خود را به باد سپردهام
بادی که نام تو را
از میان شاخههای خسته عبور میدهد
و هر بار
مرا تا مرز گم شدن میبرد
من
در پناه آن نگاه روشن
از تمام راههای بازگشت گذشتهام
اکنون
نه مقصدی مانده است
نه هراسی از سقوط
فقط تویی
و پروازی آرام
که در امتداد مردمکهایت
مرا به سرزمینی میبرد
که عشق
تنها قانون آن است.
#حسن_سهرابی
#ساهر
@sohrabi_hassan
- درباره نویسنده:
- از همین نویسنده:
