داستان کوتاه نفر بعدی

 

گَشین¹ – نیمه های صبح

صدای نفس‌های به شماره اُفتاده‌اَم که سنگینی دم و بازدمش در طول شب روی ریه‌هایم حس می‌شد سکوت مطلقِ فضای اتاق را شکسته بود. بغض سنگینی که نمی‌دانم تار و پود به هم پیچیده‌ی ذهن پریشان و آشفته‌اَم در خفقان سیاهی شب بود یا فریادهای سکوت در درون خفته، همچون حیوان درنده‌ای به تک تک سلول‌های وجودم حمله‌ور می‌شد.

قطره‌های عرق روی پیشانی‌اَم را حالا میان انگشتان دستی که بر روی لب‌هایم قفل شده بود مبادا نعره‌های دهشناک میان خواب و بیداری ترس را عضو همیشگی این بدن آغشته به اضطراب کند حس می‌کردم.

با حس خفگی شدید از خواب پریدم، میانِ تاریکی اتاق که با نورِ کم‌سوی چراغ خواب قدیمی سایه‌ای از روشنایی را القا می‌کرد تلفن همراهم را برداشتم و به او پیام دادم:

سلام.
پاک کردم.
حالم خوب نیست.
پاک کردم.
بهت احتیاج دارم.
پاک کردم.
کجایی؟ نگرانتم… نگرانتم… نگرانتم.

هیچ‌گاه پاسخی برای پیام‌های ارسال شده در جعبه‌ی دریافت تلفن همراهم نمایان نشد.

تب 45 درجه‌ی درگیر شده با رگ به رگ سلول‌های وجودم و لرزِ رخنه‌کرده به استخوان‌هایم معجونی ساخته بود که می‌توانست هر آدمی را به راحتی به قعر مرگ برساند. مثل جنازه‌ای، بی‌حرکت روی تخت خوابیده بودم؛ پتو را روی خودم کشیدم؛ زل زدم به صفحه‌ی تلفن همراهم و منتظر برای شنیدن صدای زنگِ تماس؛ اما با شنیدن صدای آلارم هشدار ساعت قدیمی مادربزرگ که خبر از طلوع خورشید می‌داد فهمیدم سیاهی شب را به سپیدی صبح رساندم.

نیوان² – یک هفته بعد

آن روز با روزهای عادی فرق داشت؛ ترس یا وهم اتفاق؛ اتفاق آن حادثه‌ی ننگ و سیاه که تا ابد زخمش داغ شد روی سینه‌اَم و خونش شد رنگ تمام نقاشی‌های نیمه‌کاره‌ی کشیده شده با دست‌های گَشین و تابلو شده روی دیوار اتاقم. میان دغدغه‌های هیچ کداممان حرف از رفتن و دل کندن جایی نداشت، اما در این یک هفته‌ای که نبود و نخواستم باشد خیلی چیزها عوض شده بود. حالا دیگر بیش‌تر از هر زمان دیگری اوهام داشتم از ردپای باقی‌مانده میان برف‌های سنگین رشته‌‌کوهی که نشان می‌داد پاهایی با بارِ سنگینِ کول شده بردوشش از این مسیر گذشته. تک به تک قدم‌هایی که برای پیمودن ابتدا تا انتهای آن کوه بلند بر می‌داشتم حس می‌کردم زمین زیر پاهایم سست‌تر از چیزی است که قله‌اَش آغوشش را برایم باز کند.

این داستان عظیم کهن، حرفِ یک شب و دو شب نبود. ترس ِدر وجودِ من ِ بچه کوهستان نبود. اما بعد از بانگ پسربچه محلی:

«یک کولبر میون برف‌ها گیر افتاده… یک کولبر میون برف‌ها گیر افتاده.»

فکر لعنتی‌اَش در ذهنم پیچید. آن لحظه تکرار مکررات بود، تکرار تمام سال‌های جامانده درگذشته که عادت هر روزمان شده بود خداحافظی و کم شدن یکی دیگر از میان ما درابتدای مسیر سخت کوهستان.

ولی… ولی این بار میان دست‌های خودم، چنگ زده به آغوش خودم جان داد. میان ثانیه‌های محو شدن صدای نفس‌هایش درگوشم؛ دیدم همه لحظات سکونِ مُمِدّ حیاتم را که تار به تار موهای مادرم سفید می‌شد؛ دیدم سیاهی شب چشم‌های گشین را که بعد از آخرین نفس و شنیدن خبر رفتنم همیشه غم بار بود؛ دیدم همه‌ی بوم نقاشی‌های نیمه کاره‌ای را که پس از آن روز تنها رنگش سیاه بود و سیاه.

“من نمی‌خواستم نفر بعدی باشم، من… نمی‌خواستم کولبر بعدی باشم.”

گشین – طلوع صبح

همه‌ی طول مدت به انتظار گذشت و با تماس ساعت هشت صبح روز آخر هفته‌ای که بدون هیچ سلام و احوال‌پرسی در یک جمله خلاصه می‌شد نگرانی مهیب‌تری انداخت به ذهن فسردم. نگرانی از چرایی حضورش، از بی‌خبر و بی مقدمه آمدنش، از…

گفت: «میدون اصلی شهر باش.»

خیابان‌ها غلغله بود، خودم را رساندم بهش.

گفتم: «نمی‌بینمت، نمی‌شنومت.»

سرم را برگرداندم و بدون هیچ نطق اضافه‌ای زبانش به حرکت افتاد:

«باید بار سفر ببندیم.»

با هرکلمه‌ای که به زبان می‌آورد می‌شد اضطراب بیش‌تر را در چشم‌هایش دید.

گفت: «همین وقتِ نزدیکِ به حالِ که باید مهاجرت کنیم به یک غربت همیشگی.»

شوکه شدم؛ از شدت هیجان زبانم روی بی‌کلامی قفل کرده بود؛ تا آمدم دهن باز کنم به چرایی این فکر و گفتار نشد؛ نتوانستم؛ سرم حس سنگینی داشت؛ شده بودم آدمی که روح از بدنش جداشده و دیگر هیچ اختیاری ندارد؛ همه‌ی بدنم لحظه به لحظه بی‌رمق‌تر می‌شد؛ گفت و شنیدم؛ گفت و شنیدم؛ گفت و شنیدم.

وسط زمستان استخوان سوزی که دانه‌های سفید برف داشت می‌نشست روی موهایمان تمام بدنم شده بود کوره آتش، از شدت گرما تحمل نداشتم روی پاهایم بایستم، کاپشنم را درآوردم، نیوان بهم گفت:

«باید رفت. دیگه مطمئن‌تر از هر زمان و وقت و غروب خورشیدِ به شب نرسیده‌ایَم که باید رفت.»

حس می‌کردم تمام بدنم خالی از خون شده، بین بیهوشی و رمق‌های آخر نفس کشیدنم هیچ چیز نفهمیدم جز ناله‌های بی‌وقفه‌ی نیوان که نمی‌دانست چه بر سرم آمده. داشت از نظرم دور می‌شد و من مست آن چشم‌های فیروزه‌ای بودم که حتی یک بارهم زل نزد در چشم‌هایم مبادا بفهمم یکی نیست حرفِ این چشم و این دل.

نیوان – شش ماه بعد

راه دیگری برایم نمانده بود. همه‌ی درهایی که یک روزی فکر می‌کردم کلید قفل‌هایشان را دارم یکی یکی داشت به رویم بسته می‌شد، درمانده و عاجزتر از این حرف‌ها بودم که مغزم بتواند تفکر کند و خط بکشد میان درست و غلطش. انتخاب برایم معنا نداشت مثل تمام سال‌های جا مانده در گذشته که طعم گس‌ِ انتخاب حتی یک بار هم روی زبانم ننشسته بود. من حتی گشینم که تنها همدمِ همه‌ی روزهای پوچ و بیمعنای زندگی‌اَم بود بدون اینکه اسمش با جوهر مشکی دستان لرزان پیرمرد محضرخانه‌چی بیاید بر روی ورق‌های سفید این شناسنامه لعنتی داشتمش چون آن آدمی که اسم پدر را در زندگی گشین یدک می‌کشید همه‌ی عمر ستون زندگی‌اَش از میان کتاب‌های قطوری که ورق به ورق و خط به خطش نظریه‌های بقای داروین را یادآوری می‌کرد بنا شده بود تا شعار همیشگی زندگی «هر موجودی سازگاری بالاتری داشته باشد شانس بقای بالاتری دارد.» به باد فراموشی سپرده نشود و حالا من، نیوان، با معادلات ذهنی «زندگی فقط عشق است و نه منطق.» تنها طوفانی بودم که می‌توانستم دیوار مستحکم مقاومتش در مقابل خواسته‌ی بی‌ربطم را فرو ریزم. پس خواسته یا ناخواسته این تنها راهی بود که باید انتخاب می‌کردم:

“من نمی‌خواستم نفر بعدی باشم.”

گشین – شش ماه بعد

شش ماه گذشت و همه‌ی این شش ماه سخت‌تر از دل کندن از خاطراتی که مدام در ذهن بی قرارت مرور می‌شود، گرفتن حکم رضایت از پدری بود که معنای نفر بعدی را در هیچ لغت‌نامه‌ای پیدا نمی‌کرد.

پدر از حضور نیوان در زندگی‌اَم خبر نداشت، پدر از همراهی نیوان با من در تمام طول پرواز خبر نداشت، پدر حتی از ساعت رزرو بلیط پروازی که قرار بود بگیرم خبر نداشت. تصمیمم را گرفته بودم، بدون رضایت هم باید می‌رفتم. صبح اولین روز از ماه هفتم رفتم بانک و تمام پولی که پس‌انداز داشتم برداشت کردم.

سه بار، چهار بار، پنج بار، شمردم و هر بار یک نتیجه، این پس‌انداز برای رفتن یک نفر کافی بود. نیوان خیلی مطمئن از هجرت بی‌پول حرف می‌زد، اولین باری بود که انقدر مطمئن از گفته‌هایش می‌دیدمش. برایم از رفیق دوران دور که تمام سال‌های با هم بودنمان هیچ‌ وقت حرفی از او در میان نبود گفت. اویی که خود مهاجر غربت دیده است و در این وقت اکنونِ گرفتاری پول هنگفتی را به رسم امانت به نیوان سپرده برای گذران امورات رفتن، ولی نخواستم و نتوانستم ببینم اختلافی را که میان دروغ برگفته‌های زبانش و صداقت بر چشمانش بود. هر روزی که می‌گذشت دلبستگی و وابستگی‌اَم کم‌تر می‌شد. روزهایی که بهم ثابت کرد تمام سال‌های جامانده درگذشته و خاطراتش شده سی کیلو باری که دو چمدان بیش‌تر نیست.

همه‌ی کارهایمان باهم بود. سفارت رفتن‌هایمان، مصاحبه‌هایمان، رفت و آمدهایمان، ولی فاصله‌ی بینمان شد ایمیلی که برای من آمد و برای او نه. ایمیلی که می‌توانست حداقل سهم نیوان همیشه باهوش‌تر از من باشد. تقاضای پذیرش از بهترین دانشگاه شهر رویاهایمان برای بار دوم، سوم یا چهارم حداقل دو فصل دیگر از سال باید عقربه‌های ساعت را می‌چرخاند تا دوباره پیش هم باشیم. گفتم:

«برای آخرین بار، برای آخرین شام می‌خوام ببینمت. دم لبو فروشیه به یاد گذشته‌ها، ساعت چهار اونجام.»

مثل همیشه دیر رسید، ساعت شش، یک پاکت بهمن ³ از جیبم درآوردم و خودم روشنش کردم و گذاشتم گوشه لبش.

گفتم: «بکش.»
گفت: «دلی که زمستونه بهمن می‌خواد چیکار.»
گفتم: «بگی بی من نرو نمی‌رم.»
گفت: «تنها رفتنت انتخاب من و تو نبوده که نرفتنت باشه.»
گفتم: «پس بخون… » خوند:

بازآ ببین در حیرتم بشکن سکوت خلوتم.
چون لاله تنها ببین بر چهره داغ حسرتم.
ای روی تو آیینه‌اَم عشقت غم دیرینه‌اَم.
بازآ کنون در این بهار سر را بنه بر سینه‌اَم.⁴

صورتش پشت دود سیگاری که پخش می‌شد سمتم محو شده بود، نمی‌توانستم درست ببینمش ولی می‌دانستم چشم‌هایش غبار گرفته.

گفت: «امشب پیچاپیچ موهات تو چشم‌هام کودتایی کرده که باید ثبتش کرد کودتای آخر.»

چهارمین بهمن را برایش روشن کردم.

گفتم: «نرم فراموشم کنی، من اگه فراموشت کنم می‌میرم.»

گفت: «فراموشی یک عادته، هیچ‌کس تا حالا به خاطر عادت‌های زندگیش نمرده که تو دومیش باشی ولی می‌دونی فرق من و تو با بقیه‌ی عاشق‌ها چیه؟ ( توی صورتم زل زده بود )، بقیه نمی‌دونن آخرین خداحافظی کدومه(مکث) ما می‌دونیم که بتونم یک دل سیر نگاهت کنم که حسرتش نمونه به دلم که هر یک روزش یک سال نگذره برام.»

حرف آن شبش یک معنی دیگر می‌داد، ترسِ عجیبی افتاده بود به دلم انگار قرار بود یک اتفاقی بیفتد و من از آن بی‌خبر بودم، دلم آشوب شد. نزدیکِ خانه، در کوچه‌ای که هیچ‌کس و هیچ چیز جز سیاهی شب نظاره‌گر ِما نبود، آخرین خداحافظی تا اولین دیدار بعدی‌مان، از آینده‌ای که انتظارمان را می‌کشید خبر نداشتیم.

برای اولین بار در آغوش گرفتمش و اشک ریختم. با دستانِ زمخت و پینه بسته‌اَش که همیشه من را یاد پدربزرگم می‌انداخت موهایم را نوازش کرد و آهسته درگوشم زمزمه کرد:

«اگه یک روزی میون همین روزها چیزی شنیدی که خبر مرگ‌بار یک حادثه بود به زندگیت ادامه بده.»

حرف‌هایش ترس را انداخت در وجودم، محکم‌تر به آغوش کشیدمش، چشم‌هایم را بستم و به صدای نفس‌هایش گوش دادم، زمزمه کرد:

«به زندگیت ادامه بده.»

تپش قلبش انقدر شدید شده بود که هر لحظه تپیدنش را احساس می‌کردم؛ نسیم خنکی بر صورتم وزید و احساس سرما کردم؛ محکم‌تر در آغوشم فشردمش و سرم را گذاشتم روی سینه‌اَش؛ اولین بار بود که حرکت تک به تک انگشت‌هایش را لابه‌لای موهایم حس می‌کردم؛ دست‌هایش را گرفتم میان دست‌هایم و محکم چسباندم به صورتم؛ آن‌قدر داغ بود که گرمای عجیبی میان رگ‌های دست‌های یخ زده‌اَم جریان پیدا کرد؛ صورتم را گرفت روبه‌روی صورتش و زل زد به چشم‌هایم و آهسته گفت:

«خیلی دوستت دارم.»

تمام این سال‌ها همیشه مطمئن بودم بیش‌تر از من دوست داشتن را فهمیده، بیش‌تر از من عاشقی کردن را بلد است، حتی بیش‌تر از من، من را بلد است ولی… ولی وقتی اولین بار به زبانش می‌آید و پژواکش میان مجراهای گوشت می‌پیچد حسی دارد که مثل همه‌ی اولین‌ها حک می‌شود گوشه‌ی ذهنت هر چقدر هم تشویش داشته باشی. چشم‌هایم تا طلوع فردا خواب را پس می‌زد، ذهنِ پریشانم شده بود مثلِ یک دستگاه ویدئوپلیرکه دائم‌الزمان لحظه به لحظه گذشته‌ی رها مانده در خاطرات را مرور می‌کرد و خواب را از چشم‌هایت می‌گرفت.

نیوان – روزرفتن – پاسی از شب

همه‌ی جملاتم را در تلفن همراه تایپ کردم تا برای آخرین‌بار حرف دلم را به او بزنم، قبلِ از اینکه انگشتم دکمه‌ی ارسال را لمس کند، صدای آشنایی به گوش رسید:

«می‌دونستم یکی نیست حرفی که می‌چرخونه زبونتو با فکری که می‌شه خوند از نگاهت.»

سرم را برگرداندم و حس کردم حضور همیشگی گشین را. گفت:

«مطمئن بودم یک راه سومی هست که نمیاد بینِ کلام به زبونت، که قراره بری و من بی‌خبر موندم ازش، که می‌دزدی از من چشم‌هات رو تا نبینم دروغ میان نگاهت رو.»

سر از پا نمی‌شناختم برای حس کردن دوباره‌ی حضورش کنارم، اما تحملش از دستم خارج بود که برای خودخواهی خودم مجوز ورودش به این بازی پیچیده و راه مبهم را صادر کنم. همیشه باهوش و ذکاوت بود و با یک نگاه، درست و غلطم را می‌فهمید.

«من وارد بازی شدم که می‌دونم حتی اگر آخر بازی باخت نباشه قمار زندگیته.»
«می‌ارزه؟»
«به چی؟»
«به خراب کردن همه‌ی پل‌های پشت سرت.»
«نه.»
«به رفتن و باختنش.»
«نه.»
«به حکمِ معاملهِ‌ی جونت.»
«نه.»

(سکوت)

«به نفر بعدی نبودنم.»
«به نفر بعدی نبودنت… به… با هم تمومش می‌کنیم.»
«برگ آخره.»
«هر چی که باشه این راه…»
«می‌خوای…»

«می‌خوام سر مرگ و زندگیم قمارکنم… یک شب لبه‌ی تیغ بودن بهتر از یک عمر از ریسمان پوسیده آویزون بودن و هر لحظه مرگ روبه چشم دیدنه.»

اصرارها و پیگیری‌های بیش از حدش، این لجبازی کودکانه‌اَش که همیشه باعث به کرسی نشاندن حرف خودش می‌شد مناسب‌ترین و بی‌خطاترین عامل برای بهم ریختن اعصاب و ذهن درونی هر فردی است.

اما من با هربار تکرار این رفتارها بیشتر حس عشق را در لحظه لحظه‌ی تپش قلبم حس می‌کنم و تسلیمش می‌شوم. این بار هم نتوانستم مقاومت کنم و مجبور شدم به خواسته‌ی هرچند نامعقولش تن دهم. چند روز بعد… چند روز بعد… آن لحظه رسید.

گشین – چند روز بعد – کشتی مهاجران

چند ساعتی بود سوار کشتی شده بودیم، کنار آدم‌هایی که هر کدام قصه‌ی خودشان را داشتن.

دانشجوی سربازی نرفته‌ای که می‌خواست آینده‌اَش را بسازد؛ نوزاد آرام گرفته در آغوش مادرش که بدون اختیار پا به این دنیا گذاشته؛ مرد شهره در شهرکه هیچ‌کس نمی‌دانست چرا این راه را پیش گرفته؛ زن جدا شده از همسرش که فقط می‌خواست کنار فرزندش باشد؛ پسر نوازنده‌ای که بارها در سالن‌های شهر اجرایش را دیده بودم و توانسته بود در این مدت کوتاه با صدای قشنگ و گوش‌نوازش خودش را محبوب دل‌هایمان کند؛ دختر و پسری که مطمئنم آن روز در میدان اصلی حضورشان را حس کردم تا من که تمام چند ساعت را بدون کوچک‌ترین دغدغه ذهنی و خیال آسوده گرمای دست‌های نیوان را میان تک تک انگشت‌های دستم حس می‌کردم. همه‌ی ما تنها یک کوله‌پشتی داشتیم که سنگینی بار داخلش شده بود داشته‌ها و نداشته‌های چند و اَندی سال عمرمان با یک هدف مشترک:

“نمی‌خواستیم نفر بعدی باشیم.”

صدای گرگ و میش ناگهانی هوا من را می‌ترساند؛ تکان‌های ناگهانی و سهمگین که عظمت کشتی میانش گم شده بود دلهره می‌انداخت به وجودم؛ به هر طرفی که سر می‌چرخاندم آدم‌هایی را می‌دیدم که نفس‌هایشان در سینه حبس شده بود و زیر لب دعای نجات یافتگی از قعر مصیبت می‌خواندند؛ صدای دعوا و ناسزاگویی صاحبان کشتی و ناخدا و دیگران هر لحظه بلندتر می‌شد و من در این لحظات آشفتگی و وهم فقط یک جمله در ذهنم مرور می‌شد احمد شاملو⁵ گفت: «هیچ کجا و هیچ زمان فریاد زندگی بی‌جواب نمانده است.»

نیوان – کمپ پناهندگان

یک سال از آن روز مرگ‌بار و وحشتناک می‌گذرد. اخبار و روزنامه‌ها اعلام کردن بین همه‌ی مسافرهای کشتی دو نفر تنها آدم‌هایی بودن که شانس دوباره‌ی زندگی به آن‌ها رو کرده. دو نفر… دونفر، چرا من هربار جزء به جزء آن ماجرای تلخ و سیاه را مرور می‌کنم فقط خودم را می‌بینم تنها و دورافتاده از یک کشتی به گِل نشسته وسط قعر دریا. نمی‌دانم نفر دوم گشین بوده یا نه. فردی که از کمپ دیگری به تازگی به کمپ ما انتقال پیدا کرده در میان داستان‌های شبانه‌اَش از دختری می‌گوید که تمام سحرگاه‌های به انتهای شب رسیده را صرف کشیدن نقاشی‌های نیمه کاره می‌کند. دختری که دیوارهای اتاقک چوبی‌اَش پر است از نقاشی‌های به اتمام نرسیده، شاید خودش باشد همان گشینی که در روزگارِ کهن به وقتِ روزهای بی‌امیدی و سیاهی، متخصص متبحری بود در به نمایش گذاشتن. گشین تنها کسی بود که پناهش به وقتِ سرگردانی کشیدن چهره‌ی آدم‌هایی بود رها و آزاد.

نمی‌دانم چند روز و ساعت و سال دیگر باید صدای موریانه‌هایی را که شباهنگام حمله‌ور می‌شوند به چوب‌های باقی مانده‌ی کلبه‌ی محزون برای میل وعده غذایی تحمل کنم، نمی‌دانم چند ظهرِ گرمِ تابستان دیگر با بازوان قوی هیکل و سن سی واَندی سال در حالی که شعله‌های سوزان آفتاب مستقیم بر دو چشمم می‌تابد باید ساعات طولانی در صف‌های طویل بایستم و در حالی که درد شدید زانوهایم یه طور ممتد دلزده و خشمگینم می‌کند لبخندی به نشانه‌ی رضایت و سرمستی از سیب‌زمینی آب‌پز برای سیر کردن اعضا و جوارح بدنی که دیگر چیزی جز پوست و استخوان از آن نمانده بر لب‌هایم نقش ببندد.

نمی‌دانم برای چند روز دیگر بابت تخلیه‌ی محتویات معده‌اَم باید از دعوای خونین میان اولین و آخرین نفر بودن در صف جان سالم به در ببرم، حتی نمی‌دانم چند صباح دیگر از اوهام حمله‌های گاه و بی‌گاهِ آدم‌های ناشناس اندک دارایی خود را در آغوش گرفته و به خواب نه چندان عمیق بروم. آدم‌های زیادی را نظاره‌گر بودم که از این جهنم رهایی جسته‌اَند.

هر شب با رویای روزی که دست‌های گشین را در دست‌هایم فشرده‌اَم و یک بار دیگر میان باران‌های بهاری قدم می‌زنیم تحمل می‌کنم و نمی‌دانم شهر رویاها چند طلوع و غروب دیگر که بگذرد آغوشش را برایمان باز باز می‌کند، ولی من هنوز هم در پاسخ به هر بار پرسشِ تکراری علت حضورم که لفظ چرا آغازگرش است تنها یک پاسخ در ذهنم می‌گنجد.

” نمی‌خواستم نفر بعدی باشم.”

—————-

***

متن انگلیسی داستان

ترجمه انگلیسی این داستان را در زیر می‌خوانید. یادآور می‌شویم که تطبیق متن انگلیسی این داستان با فارسی آن برای گروه ترجمه شهرگان مقدور نبوده و مسئولیت هرگونه اشتباه سهوی و نابرابری و ناهمخوانی ترجمانی آن، بعهده نویسنده آن است که در اختیار شهرگان قرار داده است.

The Next Person

by

Atiyeh Babanezhad

GESHIN¹– SOMETIME IN THE MORNING

The sound of my heavy breaths whose ponderosity I could feel all night on my lungs, was piercing through the absolute silence of the room. The heavy lump in my throat, which I did not know whether it was the entwined threads of my unsettled mind in the suffocating avalanche of the night-time darkness or the silent screams of the sleeping inside, was looming to attack each and every cell of my being like a bloodthirsty predator. I felt the drops of my sweat between the fingers of the hand lodged on my lips, dreading that the horrifying wails of the limbo between sleep and awakeness would make the fear the permanent piece of this body, immersed in anguish. I jolted out my sleep with a feeling of suffocation to a dark room faintly illuminated by the glimmering old bedside lamp. I grabbed my phone and texted him:

Hi.

Deleted.

I’m not OK.

Deleted.

I need you.

Deleted.

Where are you? Worried for you… worried for you… worried.

There never was any reply for the messages inside the sent box of my phone. A fever of 45 clutching the cores of my cells and the trembles penetrating my bones made the very potion that could easily introduce every person to the abyss of death. I lay motionless on the bed like a corpse; I covered myself with the blanket; I stared at my phone screen, awaiting the call. But when I heard my grandmother’s old alarm clock going off at sunrise, I realized I had passed through the dark of the night and made it to the morning.

NIVAN²– A WEEK LATER

That day was different from the others. the fear or the illusion of the event. This sordid, horrendous event that engraved its scar on my chest and colored with a blood red every unfinished painting painted by Geshin and hanging on the walls of my room. We never contemplated leaving and letting go, but so much changed in that one week that she, as I wanted, was not here. Now, more than ever, I dreaded the thought of the foot prints lingering on the heavy snow of the mountain, foot prints that revealed that the owner of these marks was carrying a heavy load. Every step I took from the start to the end of the path on that high mountain made me feel that the ground beneath my feet was not strong enough to lead me to the summit.

This old grand tale, not something new or transient. Fear had no place in me, the child of mountains. But after hearing the call of the local boy; “A kolbar is stuck in the snow… A kolbar is stuck in the snow”, the damn idea started to blossom in me. That instant was a rehash of the same story, rehash of the events of all past years where we grew used to goodbyes, to the departure of another one of us in the beginning of that arduous path on the mountain… but… but this time, he drew his last breath in my arms. Amidst the seconds I ceased to hear his breaths, I saw all the moments of repose when every hair strand of my mother grew white before my eyes, I saw the night-time darkness nested in the eyes of Geshin that became permanently sad after that last breath, after hearing my departure, I saw all the unfinished paintings whose only color became black after that day.

“I didn’t want to be the next person; I didn’t want to be the next kolbar”.

GESHIN- AT SUNRISE

I did nothing but waiting. After a week of no contact, with a call at the eight o’clock of the last day of the week, he threw my sorrowful mind into a more harrowing pit of worry with a single sentence. I worried about the reason of him being, about his unheralded arrival, …

He said: “Be at the main square of the city ”.

The streets were of a feverish bustle. I made it to his side.

I said: “I can’t see you. I can’t hear you”.

I turned my head and without a single extra word, his mouth started to move.

“We must pack our bags and leave”.

With every word he uttered, one could see a greater burden of distress in his eyes.

He said: “We must immigrate immediately into a permanent exile”.

I was shocked. I was at a loss for words due to excitement. I was unable to get a word out to demand reasons for this idea and things he said. My head felt heavy. I felt like my soul left my body and I had no power. My body was feeling drained of all energy. he talked and I heard. He talked and I heard. He talked and I heard. In the piercing weather of the winter with snowflakes perching on our hair, my body was ablaze. I couldn’t stand on my feet. I took my jacket off. Nivan said: “We must go. More certain than ever. We must leave this land before the night falls”. I felt drained of blood. Among my rasping breaths and imminent faint, I ceased to perceive everything other than Nivan’s incessant whimpers who couldn’t grasp what was happening to me. He was receding and I was infatuated by his turquoise eyes; the ones that could never look me in mine, dreading that I would understand the words his eyes and heart whispered were not the same.

NIVAN- AFTER SIX MONTHS

There was no other way for me. All the doors once open for me were closing one at a time. I was so desperate and powerless that I couldn’t think properly or differentiate the right thing to do. Choosing had no meaning for me now just like all the past years when I had never known the astringent taste of choosing. Geshin was the only confidante of my bleak and meaningless days. She was all mine although I didn’t have her name written on the pristine pages of my identity card; because Geshin’s so-called father has revolved his life around heavy books whose every page and line preached about Darwin’s survival hypotheses so that nobody could ever forget the life moto of “The fitter a creature is, the higher is its chance of survival.” Now, I, Nivan, with my core belief of “No logic, only love, life has no meaning other than love.” was the only storm that could smash her impregnable fortress of resistance against my irrelevant desideratum.

Consciously or not, it was the only option I could resort to:

“I didn’t want to be the next person.”

GESHIN- AFTER SIX MONTHS

Six months passed and in this six months, if there was anything harder than leaving behind all the memories kept reoccurring to me, it was convincing my father who could never understand the meaning of The Next Person. My father knew nothing about a person called Nivan in my life. He didn’t know he was by my side during my flight. He didn’t even know the departure time of the flight I had booked. I had made my mind. I would have left even without their permission. The morning of the first day of the seventh month of the year, I went to the bank and received all my savings. Three, four, five times. I counted the money. The result was all the same: It wasn’t enough for two, only one. Nivan was talking very confidently of needing no money for the immigration. It was the first time I saw him talking in this manner. He told me about a friend from many years ago who he had never mentioned before. He himself was an immigrant and now has lent an enormous amount of money to Nivan to arrange the immigration affaires. I couldn’t and didn’t want to see the incongruity between the lies he told and the truth I saw in his eyes. Every passing day reduced my dependence and attachment. Some days even proved that one could place all past years and its memories in a thirty-kilogram-luggage, containing no more than two suitcases. We did everything together: visiting embassies, interviews, … The only thing that was different was a single e-mail that I received and he didn’t. An e-mail that should have been received by Nivan who was always far more intelligent than me. Applying for the best university of our dream city for the second, third and fourth time. But no sooner than two seasons away could we be together again.

I told him: “For the last time, for the last supper, I wanna see you, At the beetroot stand, just like past times. I’ll be there at 4”.

He was late as always. He arrived at 6.

I brought out a packet of Bahman³ from my pocket. I lit up a cigarette and placed it between his lips.

I said: “smoke.”

He said: “A frozen heart doesn’t need Bahman.”

I said: “I won’t leave if you tell me so.”

He said: “We didn’t choose you to leave alone and we can’t choose to stay.”

I said: “So, sing for me.”

He sang:

Find me again infatuated, break the silence of my solitude.

Find me as a lonely tulip with longing engraved on my face.

Your face reflecting my being, your love my ever-green sorrow.

Lay down again your head on my chest. ⁴

His face was obscured by the smoke diffusing towards me, I couldn’t see him properly but I knew his eyes were welled-up.

He said: “Tonight, the curls of your hair is orchestrating another coup in my eyes. The last coup.”

I lit up the fourth Bahman for him.

I said: “I hope you don’t forget me when I leave. I’d die if I forget you.”

He said: “Forgetting is a habit. Nobody has ever died from a habit. Do you know what’s the difference between us and other lovers? They never know if it is their last goodbye or not (he paused) but we know. It is better this way because now I can watch you to my heart’s content to satiate my longing. This way, a single day won’t drag like a whole year. He meant something different that night. It revoked horror in me. I was overwhelmed with the foreboding that something was going to happen that I wasn’t aware of. I was unsettled. Near the house, in an alley where nobody and nothing other than the darkness gazed at us, we said our last goodbyes until the next time. We knew nothing about the future awaiting us. I embraced him and He caressed my hair with his roughened hands that always reminded me of my grandfather and whispered in my ear:

“If you would hear anything about a fatal incident one day, don’t stop. Carry on living”.

Fear raged in me. I embraced him harder, closed my eyes, and listened to his breaths. He whispered again: “Carry on living.”

I felt his heart beating hardly against me. I felt a cool breeze on my face. I was cold, embraced him even harder and put my head on his chest. This was the first time I felt his fingers running through my hair. I took his hands between mine and placed it on my face. My face was so warm that a curious wave of heat began to flow in the veins of my frozen hands. He took my face with his hands, looked me in the eyes and whispered under his breath: “I love you very much”. All these years I knew he understood how to love more than me, knew love better than me, even knew me better than me. But it was the first time he uttered those words. The echoes of those words in my ears penetrated into my brain and gouged the walls of my anxious mind. My eyes denied sleep until the sunset of the next day. My tumultuous mind was resolved into a video player, playing the past trapped in memories again and again, fending the sleep off my eyes.

NIVAN- DEPARTURE DAY- SOMETIME IN THE NIGHT

I typed all my sentences on my phone so that I could tell what I had in my heart. Before sending the text, I heard a familiar voice:

“I know they are different, the words that come out of your mouth and the things on your mind, which I can read like the pages of an open book”. I turned my head and felt Geshin’s never-leaving presence.

She said: “I knew there was a third way, never expressed with words. I knew you would leave without letting me know. I knew that was why you kept avoiding my eyes so that I wouldn’t read the lies nested in them”.

I felt euphoric feeling her presence beside me but I couldn’t let her enter this complex and uncertain game for my sake. She has always been so smart, so sagacious, always easily differentiating the right from the wrong.

– I have entered a game which I know will culminate into a gamble on my life, even if not in failure.

-Is it worth?

– What is it worth?

– Is it worth burning all the bridges behind you?

– No.

– Is it worth going and losing?

– No.

– Is it worth gambling on your life to enter the prohibited zone?

– No.

(Silence)

– It is worth not being the next person.

-Not being the next person …. we’ll end it together.

– It’s the last card.

– After all, this path you’ve chosen …

– Do you want to…

– I want to gamble on my life. It is better to walk on the edge of a knife for one night than to dangle from a worn-out rope all my life, than to live face to face with death every single day.

Her unwavering insistence, her childish stubbornness that made her the winner of every argument, was the most certain and appropriate way to get on anybody’s wick. But the very words and behavior make me love her again and again in every beat of my heart and I did surrender. As always, I couldn’t stand against her this time too and accepted her wishes, albeit irrational.

Some days later… some days later… That day arrived.

GESHIN- SOME DAYS LATER- IMMIGRANTS’ SHIP

We had been aboard for several hours, along with some people, each one of whom had their unique tale. A student refusing to join the military and wanted to build a future for himself; a baby resting in the arms of his mother, who has entered this world without wanting to; A man well-known in his city about whom no one knew why he had chosen this path; a divorced woman who just wanted to be with her child; a musician that I had watched his performance many times before in the halls of his city, whose beautiful and mellifluous voice we had come to love in such a short period of time; a boy and girl whose presence I’m positive I had felt at the main square in that day; and finally, I, who enjoyed the warmth of Nivan’s hands between my fingers for some hours without any care in the world. All of us had only a backpack whose content was everything we had in those years of our lives. All of us with only one purpose:

“We did not want to be the next person”.

The sudden sound of twilight was terrifying me. The abrupt and formidable trembles of the ship whose grandeur was dwindling away every minute was unnerving me. Every way I looked, I saw people who had held their breath and were praying quietly to survive this calamity. The shouts of cursing and fighting of the captain and the owners of the ship as well as the others on the ship were getting louder by minute. Amidst this turmoil and illusion, there was a single sentence swirling on my mind, a sentence from Ahmad Shamloo⁵: “Nowhere, never have been the calls for life left unanswered”.

NIVAN- REFUGEE CAMP

One year has passed from that abysmal, deathly day. The news announced that from all the passengers of that ship, only two people were bestowed with the second chance of life. Two people… two people… Every time I visit that hideous and nightmarish incident in my mind, why do I see myself, alone, casted away from the wreck of a ship at the bottom of the sea? I don’t know if the other person who survived was Geshin or not. Someone who has just been transferred from another camp to ours mentioned among his night-time stories a girl who would spend all her days drawing paintings that she would never complete, a girl living in a wooden hut whose walls were adorned with unfinished paintings. Maybe it is she, the same Geshin who, in desperate and bleak days of the distant times, specialized in demonstrating …, Geshin was the only person who would take refuge in drawing the portraits of free people in her wandering reveries. How many hours, days or years I will endure the rasp of the ants that pounce my sad hut, I do not know. How many summer afternoons I, a thirtyish man with strong arms, will hover under the blazing rays of the sun waiting in never-ending lines, I do not know. For how long I will offer my ebullient and appreciating smile when I get my hands on some boiled potatoes to feed the body which is not more than a layer of skin covering some bones while my knee pains keep frustrating and enraging me, I do not know. I don’t know how many days I will survive the vehement fights braking out in the lines of the people who struggle to be the first person to empty their bowels; I don’t know how many nights I will make it to the morning escaping the ambushes of the strangers who want to grasp the infinitesimal belongings of the people who hug them at night into a restless, shallow sleep. I have seen so many people who have fled this hell. Every night, I sleep dreaming of the day I would hold Geshin’s hands and we would walk under spring rains. I don’t know after how many sunsets and sunrises, our dream city will welcome us, but I have only one answer to each question starting with why and questioning the reason I chose to be here:

“I didn’t want to be the next person”.

———–

1 A Kurdish girl name

2 A Kurdish boy name

3 A brand of cigarette

4 An old song entitled “The lovely spring” written by Bijhan Traghi and song by many artists.

5 A famous Iranian poet