یک شعر از سهراب مهدیپور
جنگ که تمام شود
در شهر راه خواهیم افتاد
کوچه به کوچه
باغچه به باغچه
گل یاس خواهیم چید
سنگ های سیاه مرمرین
چشم به راهِ لبخندند.
و چلچله ها
تشنه ی آشیان های آغوش گشوده
جنگ که به پایان برسد
قنداق ها و فشنگ ها را
آبرومندانه تشییع خواهیم کرد
طوری که گورها دهان باز کنند
تانک ها و موشک ها را ببلعند
جنگ که تمام شود
شاید کمی فرصت کنیم برای زیستن
برای مهربانی
برای جمع و تقسیم
که دو عملِ اصلی و مهمِ حساب و کتاب اند
جنگ که بمیرد
شاید زندگی بدنیا بیاید
و شیر و انگبین
ملّی اعلام شود
شاید صدایی بلند شود؛
هرکس تا می تواند
دست به سیاه و سفید بزند
و هرکس به قدرِ سیری
بخورد و بیاشامد!
این ها و صدها آرزوی مقدّس
بسته به این اند
که جنگ از نفس بیفتد
تا ساختمان ها نفس بکشند
و دود از کلاه کشتزارها و کارخانه ها
بالا برود
و پرندگان بال بگشایند
در آسمان آبیِ بی باروت
و انسان بنشیند
شعرهای نسروده اش را بدنیا بیاورد
آه اگر جنگ به پایان برسد!
#سهراب_مهدی_پور
- درباره نویسنده:
- از همین نویسنده:
