یک شعر از ثریا کهریزی
شریک جرم
بعد
هیچ!
قالب تهی کنم از کالبد لخت مورد دار آسمان
به زمین نازنین
پیوند بدهم خود را
بعد
همراه با مورچه ها
به سمت گندمی جویی شاید
که پیاله ای پر بشود ما را وُ
شما را اگر ریاضیات محض اش را
بخواهید راستش
خوب تر از اینم و بهتر نیز
که هر صبح سیبی!
به تکرار کار مادرمان حوا
در هوا بچرخانم و بعد
بعد هیچ
که سًبُک بشوم از کالبد لخت مورددار آسمان
به درخت نازنین زمین و
شراب میخوش و مورچگان
پیوست کنم خود را
بعد
هیچ!
پیامکی بفرستم به ساقی سرکوچه
و جانا که بیا
پرکن این پیاله های معطل خالی را
از شراب انگور سیاه اگر شد شد نشد
آب جبین گندمی، جویی یا سیبی!
که عالی بشود وقت و صلاح مارا
بعد
بعد هیچ
من و جانا
پیاله بر پیاله بکوبیم و
به زمین نازنین و گندم و جو و نقش سیب و انگور سیاه در گناه
ظن بد ببریم..
- درباره نویسنده:
- از همین نویسنده:
ثریا کهریزی منتقد، شاعر، تئوریسین؛ متولد سال ۱۳۵۱ شهر کامیاران، استان کردستان است.
کهریزی در دهه هفتاد ورود خود را به صورت حرفهای به ادبیات با انتشار اشعارش اعلام و در اوایل دهه هشتاد مبحث «اسکیزوفرنی در شعر» را با انتشار دو کتاب «نژندی» و «ادبیات اسکیزوفرنیک» به نقد ادبی معرفی کرد.
کتابهای منتشر شده از ثریا کهریزی:
۱_ روی خط مرز جیغ میکشم (مجموعه شعر۱۳۸۰)
۲_ این یک زن نیست (مجموعه شعر ۱۳۸۲)
۳_ نژندی (نقد و نظر، با موضوع اسکیزوفرنی در شعر ۱۳۸۲)
۴_ لالاییهای مادران کرد (کتابی پژوهشی و مشترک ۱۳۸۷)
۵_تنهایی،جدایی، و هدهدها (مجموعه شعر کوتاه ۱۳۹۲)
۶_ روایت ما گسسته نیست (مجموعه شعر ۱۴۰۱)
۷_ حریر برای بستن زخم اندام حروف (مجموعه شعر ۱۴۰۳)
۸_ کلمات مردم مردم کلمات ( نقدهایی در مورد شعر و نظر کهریزی۱۴۰۳)
