کوانتوم کوچک
جایی دور بسیار دور در گوشهی کهکشانی وانهاده کنار مشتی خاک چمباتمه زده بود.
گاهی سر بلند میکرد و به همهمهی پیرامون خیره میشد. در ژرفای چشمانش هنوز امیدی موج میزد.
دوستانش که البته دیگر آنها را دوست نمیپنداشت گاه گاه به خلوت او سرک میکشیدند اما آن جامانده از جادههای جادو، هیچ توجهی به آنها نمیکرد. در تهیای بیپایانی غرق شده بود.
دست در جیبش کرد، سنگپارهای گوشهی جیبش یافت.سنگ پارهای بازمانده از مهبانگ. سنگ پارهی هنوز. بر سنگپاره دست مالید. ناگهان به یادش آمد دارد دور میشود دور میشود همچنان و هنوز.
پس عرقی سرد بر پیشانیاش نشست. دست از سنگپاره باز کشید. آهی تلخ در فضای تهی یخ زد.
موج گرانشی عزیز
مرا هم با خود میبری؟
کوانتوم کوچک بیچاره
#سینا_سنجری
#هایبون
#دانشگمان
—————
هایبون (Haibun) یک فرم ادبی ژاپنی است که شعر هایکو را با نثر تلفیق میکند. این سبک توسط ماتسوئو باشو (Matsuo Bashō)، شاعر بزرگ قرن هفدهم ژاپن، به کمال رسید و در سفرنامههای معروف او مانند «باریکراه شمال» (Oku no Hosomichi) مورد استفاده قرار گرفت.
اجزای اصلی هایبون عبارتند از:
نثر: معمولاً شامل شرح یک رویداد، سفر، تأمل، یا صحنه است. این بخش زمینهساز یا مکمل شعر است.
هایکو: یک یا چند هایکو (شعر کوتاه ۱۷ سیلابی) در متن نثر گنجانده میشود که معمولاً عصاره یا نکته اصلی آن بخش از نثر را در بر میگیرد، یا حسی عمیقتر را بیان میکند.
هدف هایبون ایجاد نوعی ارتباط هنری بین نثر و شعر است، به طوری که هر جزء معنای دیگری را تقویت و غنیتر کند.
– شهرگان –




















