یک شعر از نزهت عبدالهی

بیهوده بود
هر چه دویدن،
در این مسیر
کول بر، کولبر می‌زایید
زمین چرخشی
افیون گونه داشت
شکاف بر شکاف
جاده، ریشه می‌کرد
و رسم کودک‌
به اهرام ثلاثه می‌رسید
بیهوده بود
خون بر خون، می‌غلتید
و زمین تشنگی
را تکرار می‌کرد

روزگار سیاست پلیدی داشت
پرنده،
تشنه به پرواز قفس بود
نقابِ پشت صحنه اکران
شومیِ پنهان بود
بیهوده بود
انسان‌، انسان میخورد
گور ما موریانه!

#نزهت_عبدالهی

• درباره نویسنده:
• از همین نویسنده:

نزهت عبدالهی

• یک شعر از نزهت عبدالهی
• دو شعر از نزهت عبدالهی
• داستان کوتاه پَر
• دو شعر از نزهت عبدالهی
• پرواز