شعر

پنج شعر از منیژه رضایی

منیژه هستم ۳۶ ساله از تهران. از بدو تولد با بیماری مادرزادی که از عوارض دوران جنگ بود ، بدنیا امدم

از یک خانواده ی فرهنگی و متوسط هستم  تا اول دبیرستان به مدرسه‌ی عادی و در کنار بچه‌های دیگه درس می‌خواندم تا اینکه در اثر مرور زمان دچار ضایعه نخاعی شدم و نتوانستم به مدرسه بروم.  مدرسه در خانه با هر مشقتی که بود درسم را ادامه دادم و دیپلم گرفتم بعد از آن به عشق تحصیلات بالاتر، درس خواندم و کنکور دادم و در کاردانی حسابداری تهران قبول شدم.

و بعد از آن دوباره کنکور دادم و کارشناسی حسابداری در استان گیلان قبول شدم  عاشق استقلال و شغل بودم، که متاسفانه به‌خاطر شرایط فیزیکی‌ام و نبود امکانات در ایران خانه نشین شدم و خودم را با کارهای هنری سرگرم می‌کردم.

چند سالی است که سوارکاری را به‌صورت حرفه ای دنبال می‌کنم

در حال حاضر هم چند ماهی هست که به کشور هلند مهاجرت کردم.

 

۱ 

غريب

غريب منم

من كه در وطنم

ولي غريبه هستم

من كه در اطاق كوچكم

تنها و بي كس نشستم

غريب منم

منم كه تنها با زندگي

جدال مي كنم

منم كه چوب فلك را

از او مي خورم

غريب منم

منم كه تنها با خدايم

راز و نياز مي كنم

منم كه جز او عشقي ندارم

غريب منم

من كه در وطنم

منم كه در آسمان عشق

ستاره اي ندارم

چه در غربت باشم

چه در وطن

باز هم

غريب منم

 

 

۲

ناله دل

بشنو آواز مرا

كه از روزگار مي نالد

طنين دل تنگم

كه از مردم بي درد مي نالد

بغضِ گلويم ، چو گولة آتش

از فراق مي نالد

گريه سر مي دهم

چشمانم از درد مي نالد

صداي تپش قلبم

از نواي نالة دل مي نالد

شنيدن سخن ظاهر بينان

آه،گوشم از صداي آنان مي نالد

درك كن حرف مرا

زبانم از گفتن مي نالد

آخر ! اين چه سرنوشتي ست

كه دلم از تنهايي مي نالد

 

 

۳

پايین و بالا

چرا شتاباني ماه من

براي فتح پله هاي فاصله

براي تنها گذاشتن من

در جنگ بي عدالتيها

مي دانم پله ها

مرز من و تو هستند

براي رسيدن به آرزوها

بگو منتظر مي ماني

براي من

براي گرفتن دستهاي گرمت

اگر پاهايم ياري نمي دهند

صبر كن

من هم خواهم آمد

روزي كه به دستان تو برسم

بسيار نزديك است

و خواهم گفت به عالم

كه من است

 

 

۴

معجزه بوسه

مرا بي پروا

پر ز آغوشت كن

بوسه بارانم كن

از پشت پرده حياي چشمت

نترس از حرف مردم

منم كه مي دانم از دلت

اين مرده كه مي بيني

منم

جان دارم

اما نصف تنم

بوسه زن

تا از گرماي نفس پاكت

چون دم عيسي

زنده شود پاهايم

هم آب حياتي ، هم جام شوكران

بوسه كن

اگر مردم ، براي تو

اگر ماندم ، باز براي تو

نه سفيد برفي هستم

نه زيباي خفته

اما بوسه توست ، تنها

دواي درد اين دختر ساده ي ساده

جوابم كردند از هر درماني

تو ديگر پس زن

اين بيمار عشقت را

نترس از حرف مردم

مرا بي پروا

پر ز آغوشت كن

 

 

۵

انحطاط

روي پل ره گذرها

در نيمه شب ، نيست كسي

جز او ، كه در فكريست

در تاريكي شب

همه خوابند ، در اطاقهاي گرم

جز او ، كه دستش سردست

صداي فريادي

آوردش به هوش

كه هنوز در اين وادي ست””!

ولي بريده ترمزش

از همه چيز و همه كس

راه نجات همانست و بس””

باران اشكها

جاده را غسل دادند

از جوي خون بي نفس

گوش كن!!

اما در قلبش

هنوز يك چيز زندست

كه فرياد مي زد

Please follow and like us:
cute_twitter پنج شعر از منیژه رضایی
icon_Visit_us_en_US پنج شعر از منیژه رضایی
fa_IR_Follow پنج شعر از منیژه رضایی
fa_IR_Tweet پنج شعر از منیژه رضایی
cute_telegram پنج شعر از منیژه رضایی
telegram_message پنج شعر از منیژه رضایی
telegram پنج شعر از منیژه رضایی
cute_linkedin پنج شعر از منیژه رضایی
icon_en_US پنج شعر از منیژه رضایی
en_US_share پنج شعر از منیژه رضایی
cute_whatsapp پنج شعر از منیژه رضایی
cute_instagram پنج شعر از منیژه رضایی
cute_soundcloud پنج شعر از منیژه رضایی
cute_fbmessenger پنج شعر از منیژه رضایی
cute_youtube پنج شعر از منیژه رضایی
icon_Visit_us_en_US پنج شعر از منیژه رضایی
cute_email پنج شعر از منیژه رضایی
cute_pinterest پنج شعر از منیژه رضایی
pinterest پنج شعر از منیژه رضایی
fa_IR_save پنج شعر از منیژه رضایی

Related posts

شعری از لیلا درخش

لیلا درخش

دو غزل از منیر طه

منیر طه

شعری از داریوش ساقیان

داریوش ساقیان

اظهار نظر