نویسنده: عباس قبادی

  1 چون پارچه‌ی تُردی در آفتاب ماندهبه زهر هزار‌ساله‌ایدر ازدحام زخم‌های پابه‌زابندبندم از هم...

۱ به این دریغِ ناگزیر، به این پهنای تیره‌ی نشسته بر پیشانی، به این ژرفای تنهاییِ ناآرام، به این...

از من
که از سینه‌ام
هزار درخت بلوط قد کشیده‌اند

نه
من دلم وا نمی شود
بگذار تنم را به رگبار تند باران

می‌ترسم
از آینه و چشمانی که در آن
برای من کاسه می‌درانند.