نویسنده: معصومه‌‌ ارتش‌‌رضایی

  گوش کن! صدای مضطرب انگشتانم را می‌شنوی؟ که از پس آن شبِ هولناکدر ازدحام دردهای ناگفتهپیکر تاریکی...

قلبِ من گور زن‌های دسته جمعی است دخترهای گیسو کمند که قرار بود بیایند و تلالو خورشید را به عشق بدل...