نویسنده: نفس موسوی

  از همان لحظهکه آسماندندان‌هایش را در گلوی زمین فرو کردمنبا قلب تبعیدی‌امبه خیابان‌های سرد پرتاب...

  نه پیراهننه واژههیچ‌کدامتو را نپوشانده‌اند برهنه‌ایچون آهی که از لبم می‌گذردو در پناه گردنت...

  من همیشه در صحنه‌ای مانده‌امکه تماشاچیانش رفته‌اندپرده پایین کشیده می‌شودو تنها نور کم‌رنگ...

  واژه‌ها روی شاخه‌های بیدمی‌لرزندو بارانی که نمی‌بارددر چشم‌هایت می‌ایستد نگاهت را می‌شکنمتا خواب...