Category: شعر ناساز جنگ

  به که گویم که جهانم همه ایران من است؟ من فدایم به درش، خاک پذیرای من است   به که گویم که وطن،...

جَنگ یک بخش است مثلِ جُنگ، مثلِ صلح اما از آخر که می‌خوانمش «گنج» می‌شود! جنگ رفتارِ خوبی با برگ...

— «نظمِ نوینِ جهان» نیز بگذرد ترفندهای زمان نیزبگذرد روباه و گرگ و شغالی به یک لباس در صفِّ...

۱ اسمش صلح بود، اما… گلوله نام کوچکی داشت: امنیت. و بمب، از آسمان با برچسب...

چه کسی جنگ را به خانه آوردبه قصد کشتنبرای نجات ندادن نیاز به کلمات نیستشبیخون تاکتیک...

چه فتوای فاقد فتنه‌‌ای فردو فرو ریزد در انفجار فواره‌اش تا فوران لرزه‌اش تشعشعی برای سقوط فرو...

۱ ایرانم! گربه‌ی ملوسی ست تا در آغوش مهر نخوابانی‌ش آرام نمی‌گیرد ۲ صدها گلوله در آسمان خود را...

  ۱دردی ست که واژه را تحمل بیانش نیستحجمی ستپوشیده در لفافه ی سکوتهر چه هستخاموشی ست درون شعله های...

«نه به جنگ» جنگ با کفش های آهنی شهر را زیر پای خود له می‌کند برای گفتن نه به جنگ یک شهر کافیست! در...

————-    ۱ تصویر کدام چهره‌ایم در این هوای کثیف بی‌رنگ خاکستری سیاه همه‌ی...

آتش، هوسش دوباره جنگ‌افروزی‌ست پروانه اسیر پیله‌ی خودسوزی‌ست عمری‌ست که آشیان زاغان، تنها...

هنگامی که ریز پرنده‌ها شکستند از انکار خویش تو بنویس از از هر جا که تبعید شده‌ای از عشق بگو ساحتی...

این شایسته غرور من نبود نخستین بار است که پیراهنی سفید بر تن می کنم انگار رنگی که تو بر تنم بخشیدی...

. . آری، آتش بس داده اند کوانتوم چشمانت آخرین مهره را پی می‌گیرد تا جان به تن شعر باز گردد من اما...