In touch with Diverse Iranian Community

چند شعر از مریم هوله

0 34

مریم هوله در سال ١٩٧٨ در تهران متولد شد و سرودن شعر را از همان سنین كودكی آغاز كرد. در سال ١٩٩٥ طی یك پیاده روی مخفیانه به یونان رفت و پس از بازگشتش، یك فیلمساز مقیم آمریكا فیلمی درباره ی این سفر ساخت به نام: تولدی دیگر. در همان سال نخستین مجموعه ی او به نام < بادبادك هرگز از دست های من پرواز نخواهد كرد> در آمریكا منتشر شد و كتاب دومش به نام: <در كوچه های آتن> در ابتدای سال ٢٠٠٠ در تهران منتشر شد و با وجود سانسور بی رحمانه به چاپ دوم رسید.

در سال ٢٠٠٠ به دعوت بنیاد پژوهش های زنان طی سفری به سوئد رفت و كتاب <باجه ی نفرین> را توسط انتشارات باران به چاپ رساند. در سال ٢٠٠٣ برنده ی بورسیه ی سالیانه ی انجمن قلم شد و به همراه خانواده اش به سوئد رفت و در سال ٢٠٠٤ دو كتاب <كمپانی دوزخ و جزام معاصر> را توسط انتشارات ارزان سوئد منتشر كرد كه برنده ی جایزه ی كانون نویسندگان سوئد شد. كتاب <خواب چسبناك پروانه در تبعید> به دو شكل شنیداری و الكترونیكی و كتاب <شیته گورانیه كانی باران> به زبان كردی از او منتشر شده است.

شعرهای او به زبان بسیاری از جمله: انگلیسی، سوئدی، فرانسه، هلندی، تركی و… ترجمه شده است.

چندین عنوان كتاب تازه از جمله مجموعه ی آثار ده سال گذشته و كتاب <اساطیر الأولین> را در دست آماده سازی برای چاپ دارد.

مریم هوله

گلوی بریده ی جوجو

کلوخ کلوخ           خاک کثیف آدم ها

چارک به چارک     چارچوب آدم ها

ترس به ترس         شجاعت راه رفتن …

کسی مرا پیاده کند از قطار تنم

دارم می شکنم از سرعت این مانع ها

                                    که نشکستنشان     بر عهده ی تعدادشان است

مگر آدم چقدر توان دارد    جنازه ی پشه از روی شیشه های جلو پاک کند ؟!

پایم خواب رفت

دستم افتاد

سرم بالا نرفت …

جوجو    که زبونتو با برق پرواز رسانه ای      برید امنیت زلزله

پس تو رو کجای بچگیم حلال کرد بابا

                                   با گردنت که لب جوب     شلیک شد بهِم …

                                                                             بهِم تا ابد…

گلوله ای در خواب هایم     قورباغگی می کند

            ازین مجروح       پایت را پس بکش هوا !

                                   که معلوم نیست تویی که می گذری

                                       یا منم که پاره ات می کند صورتم …

                                       همچنان که می  شناسمش توی آینه…

                                        صورت هزاره پرورم سوتر اسب زمان…

                                      حالا…      جلو    آن جلوست ؟

                                                   یا عقب    جا مانده ؟

                          پس چرا از دو طرف هجوم می آورند    ترس خاطراتم ؟

                          مگر من مرکز زمانم ؟

                                              که گیج می رود دور عصیانم این دایره ؛

                         عصیانم :     دو چوب کبریت

                                          که لای چشم هام گذاشته ام    برای نخوابیدن !

گلوله هاتونو بردارین

ببینین این جوجو داره این بار

                           کجای آسمونو سوراخ می کنه     با پدرسوخته ی چشاش !

اسبی بود این جوجه      دشت ها را آسمان می کرد

موشی بود این جوجه    دیوارهای خانه تان را

حالا که آدم شده          دارد آسمان را شهر می کند

                                               پر از آدم

                                                       دود

                                                       حقوق اجتماعی

                                                           که با خنگی خصوصی

                                                                                مزدوج شده

 ریاضی را در رویاهایش تاق می زند      که دوتا نباشد تنهاییش

اما دستت که به تنهایی ِ تویش نمی رسد !

                  چرا دلداری اش می دهی ؟

کوپه های قطارش را وارسی نکن

اگر سرعتت زیاد شد رفیق      سرش را قطع کن

                                          که پیاده شود آرامشش

                                                          کمی آرام بگیرد !

              و خدا لالا… روی پتوی پات…

              در احترام سکوت     سئوالی نکن

                          فقط بزرگ شو، بزرگتر…

                          چند ساله می شوی فردا؟

                                                                    15/دسامبر/2003

                                                                         استکهلم

آیات انسانی

آیات شیطانی      وقتی لو می روند شیطانی اند !

کدام مقدسات لو نرفته ؟      چند تا ؟

محکومیتی در کار نیست

              محکوم ِ مرده    مقدس است !

مگر شیطان دیگری سر برآوَرد

      شیطان پیش از خود را    نامگذاری کند

                                               خدا شود !

ما به خدای تازه ای نیازمندیم

شیاطین بزرگ !

از تاریکی ها     چراغ هایتان را بتابانید !

       در شب      فقط نورست که چشم را می زند … ُمخ زن …

                       هویت و فلز چراغ     معلوم نیست !

ما برای مفعول بودن در تابیدن    آفریده شده ایم

نور دیگری بتابانید

مفعول خسته     زخم های تکراری اش چرک کرده است

بیماری تازه ای  ای ایدز !

                      ای نامی که در آینده می آیی

                                     در گلبول ها و تانک ها

                                         ارابه ها و سفینه ها

                                     در عشق …

                                       شاید با لغاتی تازه رو در روش…

                                       سیمای تقدس!

 

                                                                27/دسامبر/2003

                                                                    استکهلم

  پروردگار بى همتاى زیبایى

           دركفشهاى آدم    كه مدام حالشان از هم بهم مى خورد

حی على الصلوه…

اینجا پرملات… پرملات ترست…

خدا گاهی انسان … انسان ترست…

انسان گاهی خدا را خداترست…

دیدنی تر اما فقط راه است!

راه تر      راه اندازی ِ مدام ِ خود…

خودتر      به راه خود نرفتن از کناره های دوشادوش خود بودن…

به موازات هم     در مراودت راه…

                       كرم ها به موازات مارها…

تنها ردپاها مى دانند كه آن لحظه دنیا را چطور بوده اند…!

پروردگار بى همتاى زیبایی

        در كفش هاى آدم      كه مدام حالشان از هم به هم مى خورد…

دیدى چه عرض كردم؟!

قیامت از قلندوش مان مى افتد زمین هر روز

با قاشق از روى فرش جمع مى كنیم

                 قیل و قال ِ محال اش را     در حس هاى آدم ها

با چترى از ذوالفقار    به آتشباران اصلى برس!

دوش بگیر و تجاوز كن به لذت هاى همگانى ت

                كه قُل قُل مى كنند زیر پوستت و    رأى جیغ مى كشند

اگر آتشى به نام من دیدید

               پستش كنید به آدرس صورتم

آتشى كه در نبودنش     عرق ریزان روح ام

                               سراپام را خیس كرده

           خیسانده ترش …ترشى در تُنگ…

من خودم را مى خواهم

من وزشِ فرش ام…

و جاودانگى شماها را در گوش ام…

خودم را مى خواهم…

رختخواب امیدم كه از خواب آن را پرانده ام        تا بال درآورد       تا بال بگیرد…

من خودم را مى خواهم

         در دیگران

              كه آینه هاى روان من هستند

من    زیبا زنده خواهم ماند

اما فقط دست هام را نبرید

دست هام را براى پراندن مگس لازم دارم

مگس هاى چند میلیمترى… چند سانتى… یا چند و چون متراژى از چگالى وز وز…

دست هایم را براى اعتماد خدا به خود لازم دارم

تنها نفع سلامت این جهان براى ما

              دست دادن خدا بوده با ما

      كه استغفرا…اگر خداوند نرینه و نامحرم…

  براى ما…!

آه آن دستهاى صمیمى و گرمش     كه افسوس با ما نامحرم بود

دیگر سرم راهرچه شد هرجا     زمین مى گذارم و مى خوابم

خوابها…

خوابهاى خدادارى كت دریاهاش     بدون پاهات تر هم نمى شود

من بست می نشینم

         تا دست هام بدانند كجا نشسته اند

بست مى نشینم ببینم این خداى كذایى

              چطورى مچ ما را مى گیرد و

                                تخصص و     فوق تخصص جدید…

                          ١ژانویه٢٠١٢

علف زیر زبان ام سبز

چشم ها     تیغه هاى نورنخورده

                  در اصالت ِ مدام به حالات همدیگر…

علف     زیر زبان ام سبز…

دنیا بشكنِ امید مى زند

حافظه اش را از دست داده طفلكى

از اینترنت و امواج رادیویى و ماهواره اى

                    هیچ سنگى هم نخواهد ماند

و خرناس اشك هاش   در زمان حال…

دختران بومى    كه در دهان عالیجناب عقرب بزرگ

           دست هم را گرفته مى رقصیدند

رسالت من چیست از آینه آنورتر نمی رود دستم

خرناس اشك هاى در زمان حال

رسالت من چیست از آینه آنورتر مى رود دستم؟!

آینه پاسپورت فواصل زمان و فصل ها و هزاره هاست

آینه كه مثل كودك نوزاد     با دست هاى بد فقط مى شكند

                                 تا عبور مى كند!

گفتم عبور!

آنقدرها شبیه همیم در عبور

          كه غرورم اجازه نمى دهد منحصر بفرد بودن را

                                        با داشتن خدا عوض كنم!

                        ژانویه٢٠١٢

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال