In touch with Diverse Iranian Community

دو شعر از مهران زنگنه

0 31

__________

گریز

  دلتنگ‏تر از من

خسته‌‏تر از من

دلشكسته‏‌تر از من

پرنده‏‌ای بر آبكوهه‏‌ی باد نشسته بود

پشت به جهان كرده بود

و چونان من

همپای من

           از خویش و از جهان می‏‌گریخت

***

تنهایی

 

نه بلورم

       نه گیاه

از نسب ستارگان نیستم

تبارم به آفتاب نمی‏برد

از پشت “آدم” نیامدم

پا بر زمین كه نهادم

                     سردی زمین مرا به گریه واداشت

چشم بر جهان كه گشودم

   – به سن عقل-

                       خود را تنها یافتم

                       پس در را ببستم

                       در خود نشستم

                       در خود نگریستم

                       و چون هیچ نیافتم

     پلک بر پلک نهادم

     چشم بر بستم و دیگر نگشودم

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال