In touch with Diverse Iranian Community

رقص و اعتراض

0 144

«ماتس اک» سوئدی طراح معروف رقص «کروگراف» می‌گويد: “رقص، انديشيدن با تن است”.

حسن درویش‌پور
حسن درویش‌پور

■ آيا طرح موضوع «با تن انديشيدن» آن هم در شرايطی که جوانان ما بخاطر نداشتن کار و مسکن و آزادی به خيابان‌ها ريخته‌اند، امری ضروری‌ست؟

■ سال‌هاست که رقص حضوری چشم‌گير در اعتراض‌های صنفی و اجتماعی‌_سياسی جهان دارد. همه‌ی کسانی که رقص را نوعی ابزار بيان يا زبان نمايشی انديشيدن می‌فهمند، بر اين باورند که رقص تنها ابزار کاربردی و تأثيرگزار در شرايط کنونی ايران است.

■ يادتان هست که چگونه نيروهای امنيتی چند سال پيش چهار جوان [دو دختر و دو پسر] را بخاطر اجرای موسيقی «هيپ هاپ» (Hip hop music) بر روی پشتِ بام خانه‌شان در کوتاه‌ترين زمان ممکن شناسايی، دستگير و وادار به مصاحبه‌ی تلويزيونی کرده بودند؟
معمای واقعی آن همه شتاب و آن همه مايه‌گذاشتن‌های نيروهای امنيتی در شناسايی و دستگيری چهار جوان بی خبر از دنيا، تنها يک علت و يک پاسخ داشت: که آن‌ها ناخواسته انگشت‌شان را گذاشته بودند روی «رگِ خواب» نظام اسلامی.

■ در جامعه‌ای که تنها فرهنگ مسلط و رايج در آن به‌معنای واقعی فرهنگ گريه و عزاداری و مُرده‌پرستی است، و حکومت نيز با سرمايه‌گذاری‌های بی‌دريغ خود در چهل سال گذشته، دامنه‌ی آن‌را گسترش داده است؛ برای «زنده ماندن» و «زيستن بهداشتی» و از هر نظر شاد و استاندارد و منطبق بر زمانه، چاره‌ای جز توسل به تاکتيک رقص نداريم. بی‌شک هدف‌ها و ابزارهای مهم‌تر از رقص هم وجود دارند اما اگر اهل خودفريبی نباشيم، فهم يک نکته دشوار نيست که در درون نظام اسلامی ضد فرهنگ و اصلاح‌ناپذير، رقص شايد يگانه پرچم واقعی مبارزه علیه تبعيض‌های جنسی، حقوقی، سياسی، قومی و دينی باشد!

 

«عکس مربوط به دو سال قبل است»

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال