شعر

چند شعر از اسماعیل یوردشاهیان اورمیا

چند شعر از اسماعیل یوردشاهیان اورمیا

 

کسي با پائيز ‌می رود

 

کسي با پائيز ‌می رود

گامهايش در باران

برگها را در دهان گرفته ‌می سرايد .

درخت را تنها

شاخه هايش را زيبا

باد را آوازخوان

هدهد شانه به سر ‌می خواند .

 انگشتانش سبزند

دهانش آواز

لب که ‌می گشايد

                           عشق ‌می بارد .

 

نگفته بود که ‌می رود

اما ‌می داندکه با پاييزکسي بايد برود .

پس ‌می رود

صبح که بيايد جا‌ی پاهايش است

کفشهايش را جا گذاشته

حرفها‌ی دلش را

خاطره ولبخندش را .

وهمه ‌می فهمند

که کسي با پاييز رفته است .

 

دستت را از من مگیر

 

 من از کنار همین دوستی تورا صدازده ام

ای که همیشه مرا به تردید نگاه می کنی

میان ما

همیشه ما گم شده است

دستت را به من بده

های

دستت را از من مگیر

من برای دوستی آمده ام

 

 

زخم خاطره ها

 

دشنه ای نهادند در برابرم

آراسته به زيورها

لبة تيز و درد زخم آن را می شناختم

اما، زخم آن،

                    دردناکتر از زخم غم نبود

 

در زندگی ،  بارها

در خلوت کوچه ها

باد را ديده بودم

با درد خاطره ها بر دوش

که پُر ولوله می گذشت.

 

بسيار عصرها

در آستانه خانه ها

تنهايی زن و مرد پير را ديده بودم

که در نگاه ماتشان

                             اندوه فردا می سوخت.

                  

يک روز،

در گذرگاهی

شکوفة لبخند عشقی

درد نهاده بود

                     بردلم.

 

در صبحدمان و شامگاهان بسيار

با شاخه های گل

دفن کرده بودم

خود را،

تو را

        همه را

 

روزها و سالها

دشوار گذشتند

با زخم خاطره ها در دل

و افسوس ها و ا‌میدها.

آه من به تلخترين کلام

شعر آدمی را سرودم

و در آوازی بلند

بر جهان آدمی گريستم

من اين گونه زيستم.

                                  

زیر گلیم چهارشنبه

 

امروز بدیدنت آمدم 

                                    نبودی

زیر گلیم چهارشنبه کلیدی گذاشتم

و گوشواری لرزان از ماه یخ زده

کنار در آویختم

نوشتم :

امروز بدیدنت آمدم

تا حرف دلم را با تو بگویم

اما نبودی

 

آبي عشق

 

نيامدی که ببينی

سراب چگونه غرقم کرد

در تلالو نقره ای اّش

 

نبودی که ببينی

اندوه آويخت از جانم

و تنم را مدور کرد

                            در تبلور پيچش درد

 

و سياه و کبود برآمد

با اندامی مه آلود بر آستانه در

با چشمانی خيس

پيچيده در مه اشک

و عبور کرد چون راز طلسمی

از برگ گل آبی

                          که در من طلوع می کرد

 آه، من آبی بودم

 من کبود بودم

 در برگ، برگ گل آبی

                                      محو شدم در شب برف.

 صبح که باد، غران می رُفت تنم را

                                                    از آستانه در

 من کليد خانه را می جستم

  آه کليد خانه کجا بود

  آن کليد نقره ای

 که در دستت

                      راز طلسمی را می ماند

و چون برگ گلی

حک می شد بر لبت

و رها می شد

در گردش آبی

                        سرخ

                                  بنفش

در خاکستر باد سرد

و ‌میخ می شد چون نعلی واژگون

                                                   بر آستانه در

آيا آن کس که کليد را می جست

راز توفان را نگفت؟

هيچ از عشق نپرسيد؟

و نديد آماس آبی را

                                در گودی چشم

و نخواند روح آب را؟

 

نبودی که ببينی

آبی غم ، نشست بر تنم

خون غم شراره زد از چشمم

و تنم را مدور کرد

                                      در آبی مکرر عشق

وانگاه چليپايی نهاد بر دوشم

تا بگردم

 بر دوش کشم

 اين رنج کهنة آدمی را.

 

حال  نگاه کن

من اين جا هستم

کنار در

کنار گل آبی

 با بار چليپايی بر دوش

و زخم هوايی تازه بر سينه

که چون گل آبی

                          از شانه ام می رويد

بيا و مرا ببين

و آبی عشق را تفسير کن.

                                          

این شعر که در مجموعه یاسمن درباد  توسط انتشارات نگاه چاپ شد مورد ممیزی قرار گرفت اکنون متن کامل آن این جا چاپ می شود

 

سرمای عشق

 

 گاه با صدايت

با گفته ها ونوشته هايت

                                    سرخوشم

گاه با خيالت عاشقم

می بوسم ، می نوشم

دست در هوا می رقصم

آواز می خوانم

گاه خوابم نمی برد

و شب را که از سکوت بغض کرده

 فراموش می کنم .

جای خالی صدايت در اتاق  خفته است

و بوسه ات که هنوز خوابم نمی کند

 

تو مگر نگفته بودی

ه‌میشه پشت پنجره

كنار گلدان شب بو  منتظري

عصر که می آيم

شب بو نيست

در باز است

نوشته هاي روی ‌میز

                               همه جا پراکنده اند

 

رختخواب بهم خورده

و لحاف مچاله شده

                             آغوش ديگر می خواهد

 

چقدر دير آمده ام

چقدر زود رفته ای

كنار پنجره ‌می نشينم

هوا سرد ‌می بارد .

 

اندوه پاريس

صدای سازی از تنهايی می گذشت

سن*1 آرام نبود

کلمات اسبهايی بودند

                                  که از سر برجها بتاخت می آمدند

در دشت ليز *2

که هنوز اندوه هايش را در سن نشسته بود

درخت ها به صف ايستاده بودند

اسب ها به تاخت می گذشتند

در عصر پائيز که تنهايی را تنهايی بود .

 

باران می باريد

پرنده ای نمی خواند .

” نمی دانستم  از چه آن همه می ترسيدم”

پاريس را کلمات با من می سرودند

بناپارت روح سنگ شده ای بود

با کلاه کج

               شنل بر دوش

                               نشسته بر اسب

که از اسبها  بی زمان  سان می ديد.

 

شب که ناقوس نتردام هفت بار نواخته شد

ليز کنار سن آمد

اشکهايش را بر رود ريخت

حرفهای ناگفته اش را

رودخانه مواج شد

مجسمه ها به هياهو برآمدند

زن های شيپور زن 

اسبها و سر بازها

سگها وپرنده ها ومارها وماهيها

اندوهی تمام فضا را گزيد.

قطار چه ساعت حرکت می کند خانم ؟

 نای ديدنم نيست آقا “

 

ليز  به دشت بر می گردد

کنار لوور*3

که با طاق ها وستونها خسته بگريد

آه ليز تنها ، سن سفيد

بناپارت  چگونه بر قلبتان گريست

که آشفته به ماه می نگريد ؟

صدايی برنمی آيد

خاموشی از هر سو می گذرد

از خيابانها و بلوارهای

از قصر ها و ايوانها 

در ها و پنجرها

                       با شعمدانيهای سفيد و قرمز

و ناقوسی که ديگر نواخته  نمی شود.

چرا ليز نگفته بود که عاشق است ؟

چرا گريه هايش را به پاريس نداده بود؟

فقط سنفونی باد بود که در هوا می گشت .

 

” بياييد برويم آقا

  قطار رسيد “

 

 اسبها کلماتی هستند

                         که از سر برجها به تاخت می آيند

کسی چراغها را خاموش می کند

سن  کاغذی می شود

                          که من تصوير همه چيز را در آن بنويسم

” اين ياداشت من است خانم

  به پرلاشز*4  می رسانيم آقا

  شعر مرا ؟

  نه ملال پاريس را *5  “

پاريس اوت 2017

—————————-

*1- سن (seine)  نام رودخانه ايست که از وسط شهر پاريس می گذرد

*2-  ليز =  دشت ليزه = شام ليزه Chomps Elysees  که بلوار معروف پاريس است  وبه معنی دشت ليز می باشد

*3 – لوور  قصری قديمی که اکنون موزه است

*4 – پرلاشز   گورستانی قديمی در پاريس که مدفن بسياری  از بزرگان از جمله صادق هدايت است

*5 – ملال پاريس =  کتاب يا ديوان  اشعار شارل بودلر  شاعر معروف فرانسه  که عنوان آن گلهای شر وملال پاريس  است .

 

 

 

 

 

 

 

Related posts

چند شعر از رضا خان بهادر

شهرگان

هـــفت شـــعر بـــرای عـــشق در زمــان جـــنگ

امید حبیبی نیا

پنج شعر از بابک اباذری

شهرگان

اظهار نظر