زنان و حفوق بشر شعر ويژه‌‌نامه

باور

شعری از هادی ابراهیمی

 H.E-264x300 باور

دختری با صدای نگران در پشت پنجره آپارتمان‌اش در تهران، از ورای تاریکی شب، از خود می‌پرسد این جا کجاست؟  و فردای آن روز. . .

این حسی است از آن کلام:

«به ندا آقاسلطان»

 

دخترم!

گفته بودی کشته می‌شوی.

باورت نکرده بودم!

 

آنقدر جان جوان زندگی در تنت

زیبا می‌رقصید

که واژه‌ی مرگ

از دهانت شنیده نمی‌شد.

 

دخترم!

گفته بودی کشته می‌شوی!

 

آن چشم باز ات

هنوز زندگی را می‌رقصد

چگونه باور کنم!

هنگام که مرگ نیز

از باورش شرم می‌کند.

 

گفته بودی رنگ شرابی را دوست می‌داری.

شراب زندگی

از خط نازک ابروانت

آرایش زیبا و پنهان و پیدای موهایت را

رنگ شراب می‌زند.

 

دخترم

گفته بودی بهای آزادی‌ام را

تو می‌پردازی

با جان جوان و شیرینت!

باورت نکرده بودم.

 

چشمی در کاسه‌ی شراب خون

و چشمی دگر به جستجوی پاسخ

جا گذاشته‌ای!

گوی آتش است

چشم به جا مانده نگرانت!

جهان را سوزانده است!

 

دخترم

باورت نکرده بودم

جهان باورت کرده‌است.

 ۲۲ ژوئن ۲۰۰۹

Related posts

شعری از شهرام پارسا مطلق

شهرام پارسامطلق

من آن مرد با اسب آمد هستم

رضا خان بهادر

یک شعر و چند ترجمه از فرشته وزیری‌نسب

اظهار نظر