In touch with Diverse Iranian Community

«اینک ما در کتاب‌های تاریخ ثبت شده‌ایم»

0 60

شهرگان: راهپیمایی ۷۰ هزار نفره در پایان هفته گذشته، ادای شهادت بازماندگان مدارس شبانه روزی بومیان.

01_23_van_reconciliation_elizabethhames1

یکشنبه هفته گذشته دهه‌ها پس از کارزاری دولتی برای پاکسازی و حذف فرهنگ بومیان از کشور کانادا، تعداد ۷۰ هزار نفر از بومیان و غیر بومیان در جریان حرکتی به‌نام «راهپیمایی برای آشتی‌ »، در ونکوور رژه رفتند. این حرکت در حالی‌ صورت می‌گرفت که طبال‌های ملبس به لباس‌های بومیان طبل می‌‌زدند و آواز‌های بومی می‌‌خواندند.

این راهپیمایی در پایان هفته اجتماع «کمیسیون حقیقت و آشتی‌ » انجام گرفت که وظیفه مستند کردن تجربیات دانش آموزان بومی در مدارس پیشین شبانه روزی کانادا را به عهده داشت. تجربیاتی که زخمی عمیق بر روان آنان بر جای گذاشت. هفته «کمیسیون حقیقت و آشتی‌ » شاهد شهادت بازماندگان مدارس شبانه روزی، فرزندان و نوه‌‌های آنان برای ثبت سوابق این کارزار دولتی در تاریخ بود.

یکی‌ از این شاهدان برنیس تاچی بود. تاچی به این کمیسیون گفت که در طول دوازده سال زندگی‌ در مدارس شبانه روزی آلبرنی در ونکوور آیلند، مدرسه متعلق به کلیسا، او را به اجبار از برادران و خواهرانش جدا کردند. به او گفته می‌‌شد که دارای فرهنگ پست‌تری است و یکی‌ از کارکنان مدرسه او را برهنه‌ کرده و شلاق می‌‌زد … «وحشتناک بود، به خاطر هر چیزی ما را تنبیه می‌‌کردند. برای حرف زدن به زبان خودمان تنبیه مان می‌‌کردند».

تاچی گفت در میان گذاشتن سرگذشتش با کمیسیون گامی‌ به جلو در روند درمان دردهای اوست. به گفته او: «طرح این مطالب موجب می‌‌شود که … تاریخچه سوء رفتار با ما، و میراث مدارس شبانه روزی در مقابل عموم بازگو شود. اکنون ما در کتاب‌های تاریخ ثبت شده‌ایم.»

از نظر بسیاری از شرکت کنندگان در راهپیمایی روز یکشنبه، پایان اجتماع «کمیسیون حقیقت و آشتی‌ » به مثابه نقطه آغاز حرکتی‌ در سطح ملی‌ به سوی آشتی‌ است.

قاضی موری سینکلر، که در رویداد روز یکشنبه در صحنه حضور داشت، طی‌ سخنانی تاکید کرد که چالش آشتی‌ «نه‌ یک مشکل بومی، که مشکلی‌ کانادایی است». او گفت: «کانادا نیز باید پا پیش بگذارد و در درد شرمندگی‌ای که امروزه برای خود و فرزندان خود ایجاد کرده‌است سهیم شود تا فرزندان این کشور بتوانند با افتخاری بیش از آنچه امروزه خود را سزاوار آن می‌‌دانند، به راه خود ادامه دهند».

922888_10151751406512868_404186181_n

دکتر برنیس کینگ، دختر مارتین لوتر کینگ جوان، سخنران اصلی‌ این رویداد، پژواک دهنده بیانیه سینکلر بود. او چنین گفت:

«روزی، همه شما خواهید توانست دست در دست یکدیگر بگذارید و به گفته پدرم، چیزی را بگویید که برای این ملت تحقق‌ خواهد یافت: “بالاخره آزادیم، بالاخره آزادیم، شکر خدای توانا، بالاخره آزادیم”».

پیش‌تر از این نیز در روز سه‌شنبه ۱۷ سپتامبر، ده‌ها قایق با پاروهای رنگارنگ و تزیین شده‌ی خود در حالت ا‌هتزاز با سلام به بزرگان، محترمین، و صدها ناظر در پیرامون فالس کریک، در ساحل سرزمین بومیان سالیش، رسما و با تشریفاتی خاص، پر شور و عمیقا احساساتی، گردهمایی ملی‌ یک هفته‌ای کمیسیون حقیقت و آشتی‌ را آغاز کرده‌بودند. بسیاری از این قایق‌ها را بازماندگان مدارس شبانه روزی پارو می‌‌زدند.

1236591_10151981205217868_98892700_n

چیف دکتر رابرت ژوزف، سفیر آشتی‌ کانادا، که در اولین قایق به مراسم گردهمایی قایق‌های تمامی بومیان فرست نیشن می‌‌رسد، می‌‌گوید: «اگر قرار است ما با گذشته کنار بیائیم، اگر بنا باشد بحثی‌ در مورد اقدامات مورد نیاز در این زمینه داشته باشیم، آنگاه نیازمندیم که تمامی حقیقت را آشکار کنیم. ما می‌‌خواهیم همه کانادایی‌ها درک کنند که این تنها بومیان نیستند که بایستی روند درمان را طی‌ کنند، بلکه خود کشور کانادا نیز بایستی‌ به درمان عوارض گناه خود بپردازد.»

جان راسد، وزیر روابط بومیان و آشتی‌ در بی‌ سی‌، که در روز سه‌شنبه ۱۷ سپتامبر در میان قایقی در کنار بازماندگان نشسته بود، می‌گوید همراهی او با بومیان تجربه‌ای بسیار عمیق بوده است. او می‌‌پذیرد که: «با سیلی از احساسات مواجه بودم. پیش از آنکه قایقرانی درمان را شروع کنیم، بازماندگان مدارس شبانه روزی، در حالی‌ که دور یکدیگر نشسته بودیم، حکایت‌های خود را از آن زمان با ما در میان گذاشتند. صحنه بسیار عاطفی بود و انسان را عمیقا تحت تاثیر قرار می‌‌داد.»

521706_10151988938212868_1099069454_n

شان آلتو، چیف ملی‌ جامعه بومیان فرست نیشن می‌‌گوید:

«لحظه پر اهمیتی است، لحظه به عمل در آوردن عذر خواهی نخست وزیر در سال ۲۰۰۸ است – سخنانی خوب، کلماتی قوی – که بایستی در عمل به کار گرفته شوند.»

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال