In touch with Diverse Iranian Community

كمى مانده تا بهشت

reyhaneh-118x150 كمى مانده تا بهشت
ریحانه ظهیری

سرم را بالا مى آورم و از روى كاناپه قرمز اشعه‌هاى خورشید را می‌بینم كه از درز پرده به هال كوچك خانه اوژن سرک می‌كشد. گردنم را می‌بوسد. كمى پایین‌تر می‌آید. انگشتهایم را آهسته روى ستون فقراتش می‌کشم. بوى اودكلنش را به مشامم مى‌فرستم. چشم‌هایم را آهسته مى بندم. مى گذارم لبم را ببوسد. ضربان قلبم همراه ثانیه‌ها بالاترمى رود.

 – چقدر اینجا گرم است!

مى رود تا برایم یك لیوان آب بیاورد.

سرم دارد سنگین مى شود. لعنتى با ته خودكارش روى میز ضرب گرفته است. شاید در دل مى‌داند چقدر از او و این ضرب گرفتن هاى ته خودكارى‌اش متنفرم. خوب مى‌دانم همه این رژه رفتن‌هایش روى اعصابم براى این است كه حتى نتوانم یك لحظه در حال و هواى خودم باشم.

انگشت‌هایم را در هم قفل كرده ام. بدنم هنوز داغ است.  داغ داغ.  و چشمانم بسته.

کاش پیش اوژن بودم.  چقدر دلم مى‌خواهدش.  چقدر دلم برایش تنگ است.  کاش می‌شد پلک‌هایم را روی هم بگذارم و باز کنم و دوباره کنار او باشم.  این دیوارهای‌ لعنتی کنار برود، فرو بریزد و فقط او باشد و من. کاش می‌توانستم ببینمش.  حتا از پشت آن شیشه سرد.  حالا كجاست؟ دارد چکار می‌کند؟ او هم همین‌قدر دلش تنگ است؟ او هم همین‌قدر كه من ثانیه‌ها را به دقیقه‌ها و دقیقه‌ها را به ساعت‌ها می‌چسبانم تا فقط بتوانم دوباره دقیقه‌ای دستم را حتی از پشت آن شیشه سرد روی دستش بگذارم،  او هم ثانیه‌ها را به دقیقه‌ها و ساعت‌ها مى‌چسباند تا دستش را روى آن شیشه  سرد بگذارد؟ روى دستم؟ یا مثل آن اولین معاشقه  ‌‌

روى آن كاناپه‌ی قرمز پیشانى‌ام را ببوسد؟ حتا از پشت همان شیشه‌ی سرد كه با تمام نازكى‌اش مى‌خواهد قدرتش را بیش از پیش به رخ ما بكشاند.  یا شاید فقط به رخ من؟

وقتی که شش ماه در انفرادی مانده باشی، ترس از فراموش شدن ازتمام تهدیدها کارسازتر است. اینكه معشوق فراموشت كند.  نه تنها تو را فراموش كند، بلكه تمام آن معاشقه‌ها و دست گرفتن‌ها و دیوانگى‌هاى دو نفره‌تان را فراموش كند. اینكه خاطرات اولین و دومین و سومین دیدار را فراموش كند.

بهار یك روز مانده به سیزده بدر در آن شب مهمانى در ذهنم جان مى گیرد. دقیقا بعد از آنكه از تق تق استكان  كمر باریک، روی نعلبكى گلدارش دست بر مى دارد، نگاهش را به من مى دوزد٠ استکان نعلبکی‌ها را از استانبول خریده بود. از آن به بعد همیشه توی آن‌ها برایش چای می‌ریختم.  کمر استکان را می‌گرفت بین دو انگشت شصت و سبابه و با لبخند نگاهش می‌کرد.  بعد استکان را بالا می‌برد تا نزدیک بینی‌اش، پلک‌هایش را روی هم می‌گذاشت و بخار چای را با لذتی غریب بو می‌کشید.  نگاهش می‌کردم و لذتش به جان من هم می‌نشست. پلک‌هایش را آرام باز می‌کرد، نگاهم می‌کرد، جرعه‌ای از چای داغ می‌نوشید، چشمکی می‌زد و زبانش را روی لبش می‌کشید. داغ می‌شدم.

استکان را می‌گذارد روی نعلبکی. می‌نشینم کنارش. مى‌خواهم بدانم چرا از امضاى قرارداد جدید خوشحال نیست. جواب مى گیرم كه انگار متوجه نیستم با چاپ چنین مجموعه مصاحبه‌اى، آن هم در این شلوغى‌های هشتاد و هشت و دم به ساعت توى این نشست و آن نشست شركت كردنم شاید همه زندگى‌ام را یك جا ببازم. می‌گویم زیادی نگران است؛ این جور کارها نباید برایشان این‌قدر مهم باشد. تازه، مگر به همین سادگی‌ست؟  سرش را پایین می‌اندازد و استکان را روی نعلبکی می‌گرداند و تهش را آرام به آن می زند.. تق تق.. تق تق..

برگه را روى میز مى گذارند. لحظه‌ای بعد خودكارى را هم کنارش می‌اندازند.

–  بنویس!

مى دانم چه مى‌خواهند. اما نمى‌دانم چه بنویسم.  ولی چرا.  خیلى وقت است كه  دلم مى‌خواهد خاطره اولین دیدارمان را بنویسم. در دانشگاه. خاطره همان روزى كه اوژن آنقدر كودكانه  اسمم را پرسید و من نفهمیدم چرا گونه‌هایم گر گرفت  و ضربان قلبم آنقدر بالا رفت، مثل اولین بار كه لبم را بوسید. قلبم آنقدر تند زد كه نفسم بند آمد و از ترس رسوا شدن حتى بلبل زبانى یك ثانیه قبلش فراموشم شد و تنها گفتم: “گیلا” .  بعد هر دو خندیدیم. همین! همین بس نبود؟ بود. همین بس بود. همان چشم‌ها که می‌درخشید و می‌خندید. همه چیز بود. همه چیزم بود. همۀ  دنیا بود.

چقدر دلم مى خواهد همین جور ساکت بنشینند و حرف نزنند، پوزخند نزنند،  پشت سرم راه نروند، پا به زمین نکوبند، نگاه‌شان را مثل میخ توی پیشانی‌ام فرو نکنند، توی صورتم نفس نشکند، فقط بنشینند، همین جور ساکت بنشینند تا من هم بنویسم. از عشق‌هاى یهویى بنویسم، از قرارهاى یهویى، از سورپرایز كردن‌هاى یهویى،  از خنده هاى یهویى و از تكیه كلام‌هایى كه آنقدر می‌تواند تنها مال دو نفر باشد كه دیگر به شكل رمز در بیاید.

یکی در را باز می‌کند و می‌بندد. چقدر دلم مى‌خواهد بدانم كسى كه آن بیرون پشت سلول من می‌ایستد، آیا به حضور من در این اتاق عادت كرده؟ اسمم یادش خواهد ماند؟ صورتم یادش خواهد ماند؟ توی آن دالان دراز تاریک  راه می‌رود.  پشت درهای بسته می‌ایستد. سرفه می‌کند. دری را باز می‌کند. دری را می‌بندد. یادش خواهم ماند؟ شاید اصلا برایش فرقى نمى‌كند که من در این اتاق باشم یا یک آدم دیگر، یا اصلا اتاق خالى باشد. خالی. خالی از من و یا هركس دیگرى. برای او چه فرقی دارد؟ دارد کارش را می‌کند. کارش همین است که پشت این در بایستد یا قدم بزند و مواظب باشد که در باز نشود.  بسته بماند. پول مى گیرد تا این در بسته بماند. مى تواند پشت یك سلول خالى كشیك دهد. كشیك یك سلول خالى، خالى از انسان…  اما پر از تار موهاى مهمانان قبلى در گوشه و كنارش.  پر از نفس‌ها… گریه‌ها… امیدها… خاطره‌ها… ترس‌ها…  سلولى كه در زمستان داغ و در تابستان جهنم است. جهنمى آبستن عطش. جهنمى كه گلویت را آنقدر خشك مى كند كه عطش مى شود استخوان هاى ریز ماهى سفید براى نوروز كه اگر مادربزرگ اختصاصى برایت پاك نمى كرد، مى شدند مهمان ناخوانده گلویت.اما تیغ ماهى ها هیچ وقت مثل این بغض و عطش لعنتى كه حالا هردو شده‌اند تیغ در گلو، لانه نكردند در گلویم.  چشمان ترسیده‌ام را در این تاریکی می‌بندم. هوا را بو می‌کشم. بوی آن ماهی سفیدها که در ماهیتابه جلز و ولز می‌کنند در مشامم می‌پیچد. پدر بزرگ سنبل جا مانده روی جاکفشی را روی میز کنار آینه و تنگ ماهی گلی می‌گذارد.  سرم را روى شیشه میز مى‌گذارم و به ماهى گلى‌ها خیره مى شوم كه سرخوش دنبال هم مى‌كنند .

در باز مى شود.

چشم هایم را مى بندم و سرم را به دیوار تكیه مى دهم.دانه هاى عرق روى پیشانى ام لیز مى خورد. از لاى پلك هایم اوژن را مى بینم كه صورتم را بین دست هایش گرفته و با سر آستینش دانه هاى عرق را از روى پیشانى ام پاك مى كند.

–  بسه دیگه، خیلى اذیت شدى.

دستش را مى گیرم. نگاهم به انگشت‌‌هایم می‌افتد.  ناخن‌هایم کج شده‌اند.  پوست دستم انگار نازک شده.  رنگ پریده و کم‌جان.

پشت دستم را مى بوسد.  به این فكر مى‌كنم كه چقدر خوب هنوز هم این دست را می‌بوسد.. دستی که دیگر ناحن‌هایش مانیکور شده نیست و پوستی که شش ماه است آفتاب به خود ندیده و اینقدر سفید و نازک شده. می‌گوید: “می‌روم برایت آب بیاورم.”

در باز و بسته مى شود و اوژن با لیوان آب مى آید. صورتم را بین دست هایش مى گیرد.  لیوان آب را به لب‌هایم نزدیك مى كند.

–  چه لبات مثل اون موقع كه سه روز تب كرده بودى خشك شده.

كمى خودم را كنار مى كشم. جان ندارم كه بگویم به خاطر بوى ترش بدنم از من فاصله بگیرد، اما انگار ذهنم را خوانده باشد مى گوید: “عوضش نفست بوى شیرینى مى ده مثل بوى گلابى.”

دلم مى خواهد جان داشتم و بهش مى گفتم بغلم كن تا از اینجا برویم. برویم به  خانه باغ …من و تو، تنهاى تنها.

تارهاى گیسویم را كه از روسرى بیرون زده با سر انگشت هایش زیر روسرى مى كند و لبخند می‌زند. لبش می‌خندد ولی چشم‌هایش غم دارد. به چشم هایم خیره مى شود. دلم مى خواهد حرفى بزند، قربان صدقه‌ام برود، اما حالا دیگر فقط نگاهم می‌کند.  خیره نگاهم مى‌كند.

از یك جاى دور خیلى دور صداى باز شدن در با معجون غریبى از صداهای  دیگر در هم می‌آمیزد، اما اوژن هنوز ساكت و با لیوان شیشه‌اى در دست كنارم ایستاده است. بدنه لیوان عرق كرده. حتما آبش خنک است.  لیوان آب خنک توی دست داغ اوژن.

گرماى دستى را كه مال اوژن نیست روى پوست مچم احساس مى كنم. از دور نورى مى بینم.  صداى جیغ مانند  زنى كه انگار پونز توى گلویش ریخته باشند، مى گوید: “احتمالا تا حالا كبد یا كلیه هایش از كار افتاده باشند”.  صداى دیگرى در پى حرف او مى گوید: “شاید هم فقط ضعف كرده باشد”.  زن با همان صداى جیغش مى گوید: ” براى انتقالش به بهدارى باید خبر از بالا برسد.”

انگشت هایم را در دست مى فشارد.

دستم را كه هنوز در دستش است به سختى بالا مى آورم و صورتش را نوازش مى كنم.

 –  چقدر خسته ام.

اوژن صورتم را بین دست هایش مى گیرد و لبم را مى بوسد.

نجوا كنان كنار گوشم مى گوید كه هنوز لبانم شیرین است.

لبخندى را گوشه لبم حس مى كنم.  دستم رمق ندارد تا دستش را بگیرم.

صداى پدربزرگ را مى شنوم كه از دور تى بلا به سر گویان با گلدان سنبل در دست به در اصلى خانه باغ نزدیك مى شود.

گلدان سنبل را در آغوشم مى گذارد.  خنكاى نسیم صورتم را نوازش مى دهد. با گلدان سنبل در آغوشم روى تخت چوبى كه مادربزرگ روى آن قالیچه پهن كرده است مى نشینم و پاهایم را تاب مى دهم. اشعه هاى خورشید را مى بینم كه از لای  شاخه‌هاى درخت سرك مى‌كشند. پدربزرگ كنار گل‌هاى باغچه را آب پاشى مى كند. مادربزرگ با سینى مسى كاهو و سكنجبین نزدیك مى شود و كنارم روى تخت مى نشیند.

گلدان سنبل را روى قالى كنار سینى كاهو و سكنجبین مى گذارم. دست مادربزرگ را مى گیرم و سرم را روى شانه اش مى گذارم. چادر نماز روى شانه اش عطر یاس‌هاى توی جانمازش را مى دهد. خودم را روی تخت چوبی عقب‌تر می‌کشم، سرم را می‌گذارم روی زانوی مادربزرگ، پاهایم را توی دلم جمع می‌کنم، چشمانم را مى بندم و عطر یاس را به سینه فرو می‌کشم.

خوشحالم. خوشحالم كه دیگر مجبور به استشمام بوى ناى آن سلول داغ نیستم. خیلی وقت است.  یادشان مانده است؟ یادش مانده است؟ یادش خواهم ماند؟

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال