نویسنده: عباس فتحی‌زاده

تکید چهره ی امید در پگاهِ تب آلود چکید بر گونه ی خورشید چون نگاهِ اشک آلود خشم فرو خفته مان در...

بی بازگشت ترین ایام بهارانی ست که می گریزند بی فرجام در آنسوی پرده های چرکین نهــــــــــالی می...

  میان انبوه درختان خاموشدر مسیر رودخانه های پرخروشتنهایی ام را مرور می کنمکجاست آن آشنای دیر و...

به زمین نگاه کن آنجا که ایستاده ای فاصله ات برای بودن همین قدر است پرنده نیستیم که پرواز کنیم ره...