In touch with Diverse Iranian Community

از بیش از سه دهه سرکوب تا مرگ مشکوک «افشین اسانلو»

0 58
Mohammad Safavi (5)
محمد صفوی

مردم ایران با استفاده از فضای”انتخاباتی” دوره یازدهم ریاست جمهوری ایران، یکبار دیگر به‌شیوه‌ی صلح آمیز و خردمندانه، نشان دادند که خواستار برچیده‌شدن فضای امنینی و سرکوب از صحنه اجتماعی و سیاسی ایران هستند و بر آزادی تمام زندانیان سیاسی و عقیدتی تاکید کردند. با وصف براین تاکید، خبر مرگ شوک برانگیز افشین اسانلو، یکی دیگر از زندانیان سیاسی و فعال حقوق کارگران در روز ۳۱ خرداد ۱۳۹۲، در زندان رجایی شهر کرج منتشر شد. افشین اسانلو، یکی از فعالین کارگری و سندیکایی کشور، به‌جرم آموزش حقوق صنفی به کارگران و تلاش برای تشکیل سندیکای کارگری رانندگان اتوبوس و کامیون‌های برون شهری توسط دستگاه امنیتی رژیم دستگیر شد و به اتهام واهی «اقدام و تبانی علیه امنیت کشور» توسط قاضی بدنام «صلواتی»، به ۵ سال زندان محکوم شد.

افشین اسانلو در رنج نامه‌ای که از زندان خطاب به سازمان جهانی کار و دیگر تشکل‌های بین‌المللی کارگری نوشت، ضمن شرحی از اقدامات عادلانه و کارگری خود، شیوه دستگیری غیرقانونی و نحوه دادرسی غیرعادلانه تا شکنجه‌ها و رفتار خصمانه‌ی قوه قضائیه و دستگاه امنیتی رژیم جمهوری اسلامی را نسبت به خود توضیح می‌دهد. او در بخشی از نامه‌اش که نسخه‌ای از آن را نیز به «شورای اتحادیه سراسری کارگران ونکوور» و« اتحادیه کارکنان بخش خدمات دولتی استان بریتیش کلمبیا» فرستاده شده است  می‌نویسد:

 «من افشین اسانلو از فعالین جنبش كارگرى ایران و راننده اتوبوس حمل و نقل بین شهرى هستم و هم اكنون در زندان گوهردشت كرج (رجایى شهر) بسر میبرم . در پاییز ١٣۸۹ هنگام استراحت در خوابگاه مخصوص رانندگان مستقر در ترمینال مسافرى توسط افراد مسلح كه همگى لباس شخصى بودند ربوده و به بند وزارت اطلاعات یا همان بند ٢٠۹ زندان اوین منتقل شدم. به مدت پنج ماه در سلول‌هاى انفرادى ٢٠۹ در زندان اطلاعات شهر سنندج تحت بازجوى و شكنجه قرار گرفتم. شكنجه‌هاىی نظیر زدن كابل به كف پا، وادار كردن به دویدن با همان پاهای زخمى و كابل خورده، بازجویی‌های طولانى مدت هفده – هیجده ساعته، فحش‌های ركیك و ضرب و شتم این جانب به صورت دسته جمعى كه باعث شكسته شدن چند تا از دنده ها و همینطور دندان‌هایم شد. در طى این پنج ماه خانواده‌ام هیچگونه خبرى از من نداشته و پیگیری‌هایشان هم به جایى نرسید. به من حتى اجازه تلفن زدن به مادر سالخورده و رنج‌كشیده‌ام – كه غم زندانى شدن پسر دیگرش آقاى منصور اسانلو رئیس هیئت مدیره سندیكاى شركت واحد تهران را هم بر دوش می‌كشید – را هم ندادند.

من متاهل [هستم] و داراى دو فرزند پسر میباشم و از همان اغاز تشكیل خانواده، به مدت ٢ سال در قرارگاه سازندگى خاتم‌الانبیا سپاه، مشغول به كار شدم و به عنوان راننده ماشین الات سنگین در شهرستان‌هاى محروم و جنگ‌زده در جنوب كشور در پروژه‌هاى مهم از قبیل ساخت خط خاكى كرخه و اسكله سنگى بندر ماهشهر، كانال كشى آب از سد كرخه تا حمیده اهواز كار كردم. عشق به وطن باعث میشد كه دورى از خانواده را تحمل كنم و [آن را] به هیچ بگیرم. بعد از دو سال با تمام راننده گانى كه استخدامی‌شان قراردادى و موقت بود، تسویه حساب كردند و همه ما بیكار شدیم. در سال ۱۳۷۶ به استخدام شركت واحد اتوبوسرانى تهران در آمدم، در شلوغ‌ترین خطوط اتوبوسرانى به صورت ١٢ ساعت در روز و یا در خطوط شبانه روزى با تمایل و درخواست خودم مشغول خدمت رسانی به مردم كشورم شدم. در مدت ٤ سالى كه در شركت واحد بودم همواره به همراه كارگران و رانندگان صدیق و با سابقه در كنار كار روزانه به جهت بهبود شرایط كار و كارامدتر شدن سیستم مدیریتى و جلوگیرى از فساد خیلى از مدیران و مسئولین بخش‌ها و مناطق مختلف به شركت و حتى خود نمایندگان شوراى اسلامى كار و پیگیرى معوقه‌های عیدى و پاداش و بن‌هاى كارگرى، لباس كار و یا قرارگرفتن شركت جزو مشاغل سخت و زیان آور و از بین بردن قرارداهای موقت، كه در بعضى از موارد به ۴ الی ۵ سال هم می‌رسید تلاش می‌كردم .

بااینكه در خیلى موارد موفق هم نمی‌شدیم ولى خارى بودیم در چشم زیاده خواهان، آنها تلاش می‌كردند به هر نحوى كه شده ما را از میدان بدر كنند. ما دائما از سوى مدیریت و مامورانشان تحت فشار و تهدید به اخراج بودیم.*

21353_554762591247965_1765026082_n

 می‌دانیم که این نخستین بار نیست که یک فعال سیاسی یا یک فعال کارگری اسیر در زندان‌های ایران که دوران محکومیت‌های تحمیل شده را می گذراند، جان شریفش را در اثر اعمال شکنجه و آسیب‌های گوناگون فیزیکی و روحی از دست میدهد.  بیاد داریم که در سالهای گذشته دیگر زندانیان سیاسی ایران مانند سعیدی سیرجانی، زهرا کاظمی،  اکبر محمدی، امیر حشمت سازان، زهرا بنی‌یعقوب، امید میرصیافی، هدی صابر، محسن دکمچی و ستاربهشتی وبلاگ نویس کارگر و بسیاری دیگر از زندانیان سیاسی ایران که اطلاعات کافی در موردشان وجود ندارد، در طی سه دهه گذشته در حالی‌که دوران زندان را سپری میکردند، جانشان را به علت  شکنجه‌های طاقت فرسا و شرایط ضد انسانی زندانها از دست داده‌اند. شور‌بختانه‌تر اینکه در پی این مرگ‌های مشکوک‌، نه تنها قوه قضاییه غیر مستقل و وابسته به بیت رهبری به صدای دادخواهی خانواده‌ها و مادران داغدیده این قربانیان اهمیت نمیدهد، بلکه دستگاه‌های امنیتی دادخواهان و خانواده‌ها و مادران شجاع و کهنسال قربانیان را نیز  به سکوت ومرگ تهدید می‌کنند.

عجیب تر اینکه؛ با وجود اصل ۳۸ و ۳۹ قانون اساسی که هرگونه شکنجه و هتک حرمت و حیثیت فرد بازداشت شده و زندانی را ممنوع کرده است، وجود ده‌ها مرگ مشکوک در زندانها و هزاران شهادت‌نامه نشان می‌دهند که شکنجه و آزار و اذیت مدام زندانیان سیاسی یا غیر سیاسی، بخشی جدایی ناپذیری ازسیستم قضایی و دادرسی و زندان در جمهوری اسلامی ایران است.  تا کنون هیچ نهاد مسئولی در ایران از سیدعلی خامنه‌ای گرفته تا مسئولین اول قوه قضاییه و ریئس جمهورهای مختلف ایران از جمله ریئس جمهور “اعتدالگرای” جدید دکتر حسن روحانی – که دارای پست و مقام امنیتی نیز بوده است و در رقابت‌های انتخاباتی وعده‌ی از بین بردن فضای امنیتی را داده است – هیچکدام تاکنون بطور روشن و قاطعی علیه اعمال شکنجه در زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها، مواضع روشنی در منع شکنجه، اتخاذ نکرده‌اند!  بی جهت نیست که پس از گذشت بیش از سه دهه هنوز شاهد گسترش انواع پیچیده‌تر شدن نوع شکنجه‌ها و اذیت و آزار زندانیان سیاسی و فعالین حقوق مدنی در زندان‌های ایران هستیم.

اما تا آنجا که به برخورد خشونت آمیز رژیم جمهوری اسلامی ایران با فعالین کارگری و فعالین حقوق سندیکایی مربوط میشود، به‌گواهی تاریخ تقریبا صد ساله جنبش کارگری ایران، از زمانی‌که اولین تشکلات کارگری در اوج انقلاب مشروطیت توسط سوسیال دمکرات‌های ایران شکل گرفت، به جرئت می‌توان گفت که تا مقطع کنونی هیچ رژیم و دولتی مانند جمهوری اسلامی طی این مدت، تا این حد کینه توزانه و خصمانه رفتاری ظالمانه و تحقیر آمیز با فعالین کارگری ایران نداشته است.

رژیم جمهوری اسلامی در ابتدای قدرت گیری خود، با تکیه به چند روایت مجهول “بحارالاانواری” مانند اینکه: «رسول خدا فرموده: هرکس به کارگری درمورد دستمزدش ستم کند، خداوند عمل او را تباه میسازد و از بوی دلنشین بهشت که از فاصله پانصد سال استشمام میشود(!) بر او حرام میگرداند»** ، توانسته بود دست به عوام فریبی گسترده در دفاع از حقوق کارگران بزند. اینک پس از سه دهه سرکوب فعالین کارگری و دیگر فعالین اجتماعی، نه تنها شاهدیم که دستمزد و مزایای میلیون‌ها کارگر ایرانی به موقع پرداخت نمی‌شود، بلکه اگر کارگری مانند ستار بهشتی و یا افشین اسانلو بخواهند برای بهبود شرایط کار و زندگی کارگران، برای ایجاد تشکل مستقل صنفی سندیکایی به کارگران آموزش بدهند، به جرم “اقدام علیه امنیت ملی” دستگیر و مستحق زندان و شکنجه و مرگ هستند.

در حال حاضر تعداد زیادی از فعالین کارگری و فعالین اجتماعی دانشجویی و زنان، تحت شرایط بسیار دشوار با وجود انواع شکنجه‌ها با تنی مبتلا به انواع بیماریهای خطرناک در زندان‌های مخوفی مانند زندان رجایی شهر کرج که فاقد شرایط مناسب زیستی و بهداشتی و مراقبت‌های پزشکی است، اسیرند. پیش از اینکه شاهد تکرار مرگ عزیزان دیگر در بند باشیم و تا زمانی که حتی یک زندانی سیاسی و عقیدتی در زندان‌های مخوف ایران وجود دارد، می‌بایست بطور مدام، آزادی زندانی سیاسی را فریاد زد.

 پی‌نوشت‌ها:

* متن کامل نامه افشین اسانلو به اتحادیه‌های کارگری جهان

http://zendanisiasi.wordpress.com

 ** بحارالانوار ج 70 ص 322

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال