In touch with Diverse Iranian Community

به یاد آیدا حسینی‌نیا که فریادی بزرگ بود

1 105

13590352_1143787429015786_3247610958708410652_n

[clear]

ارسلان باقری

[clear]

۱

[clear]

از آوازهای غریب تو باید میفهمیدیم
مرگ در چینه دان تو بود و نمی دانستیم
تو نمرده ای
حواصیل دنیزلی شده ای
بال هایت را باز کرده ای تا دریای مرمره را زیبا کنی

 [clear]

[clear]

۲

سرد
غمگین
خشک
دوریت دریاچه ی ارومیه است

[clear]

[clear]

۳

اصلا نباش!
چیزی از بودنت کم نمی شود

 [clear]

[clear]

[clear]

[clear]

مریم تنگستانی

۱

برای آیدا گل غمخونه ام

لا لا لا لا بخواب رودِ قشنگمُ
گل نازُم، رفیق ِ روز تنگمُ
لا لا لا لا بخواب کفتر چاهیم
بخواب تا مُو  بمونه رو سیاهیم
لالالالا که دنیای جای جنگه
دعا کن پای بدبختی بِلنگه
لالالالا پَسینُم شُو نِوِیمو
شُو آویدِه دیه اَفتُو نِوِیمو
لالالالا گلم دنـیا غریبه
خدایا رود جونیم بی نصیبه
لالالالا چراغ خونه ی مُو
لالالالا گل کاشونه ی مُو
نَری تاریک واوُو آسمونُم
که خُوم آواره یِ دور و زمونُم
لالالالا گل بی خار بودی
خوتمَ غم، وُ خوتمَ غمخوار بودی
لالالالا بخون فایز برایُم
بخون شروه، بخون حافظ برایُم
“بگو والله گل فایز شده زرد
مگر باد خزون بر او اثر کرد”
بگو فایز بیو پِی هم بنالیم
تو می دونی خرابیم وُ چه حالیم
لالالالا عزیز دردونه ی مُو
لالالالا دِل دیوونه ی مُو
بیو فایز بخون بیتی برایُم
گلم رفته وُ مو بی همصِدایُم
گلُم وقت ِ پسین گُاهی سفر کرد
دلُم خوش زار بی؛ او زارتر کرد
لالالالا دلُم درمون نـِویمو
کبوتر؛ شعر دشتی نون نویمو
بخواب آروم جونم ؛ ناز ِ دختر
بخواب تا مُو بمونُم چشم بر در
مُو از چِش انتظاری کوره چیشم
بخوابم که به خواب آیی تو پیشم
خدا!  می خواستُم تاجِ سِرُم بو
عزیزُم ؛ همزبونُم همسرُم بو
تو سی چه یار جونیمه گرفتی؟!
همه عمرِ جونیمه گرفتی
مُو می خواسُم که سیش حافظ بُخونُم
تو شعر دشتیه دادی نشونُم
لالالالا گل تبدار جونیم
لالالالا همه عمر و جوونیم
لالالالا گل غمخونه ی سرد
لالالالا خدایا دردُ وا درد
خزون آتش زدی بر ریشه مُو
خزون سنگی شدی تو شییشه مو
خزون آتش زدی بر دودمونم
خزون دیگه چه می خواهی وُ جونم
خزون می مو چکارت کرده بیدُم
مو پِی رودُم بهارت کرده بیدم
می خوام بَعزی فقط فایز بخونُم
” بریزه پوس ؛ بمونه استخونم “

 [clear]

۲

[clear]
باید می دیدمت
زمانی که پدرانم
گوسفندها را به چرا می بردند

بر پشت هرگرگی خط سفیدی ست که تنها آنهایی که گرگها را می کشند می توانند ببیند: پدرم می گفت
تو آن خط سفید بودی

کبریت به تنهایی زیبا نیست
وقتی زیباست که شعله بکشد: مادرم می گفت
زیبایی کبریت خاموش را
تنها پسرانی می بینند که
مادرشان آتش می شود

باید می دیدمت

تو ضربدر قرمز بودی بالای شیر گاز بخاری

تو تابلوی  پیچهای متوالی و خطر سقوط در دره
در جاده شیراز بندرعباس

تو دروازه ی برزیل بودی در جام جهانی 2014

تو چروک کوچکی بودی توی سر استالین ،هیتلر و موسولینی

تو صندوق رای بودی در انتخابات دهم  ایران
تو قمه بودی،باتوم بودی
تو ابوغریب
تو بازداشتگاه کهریزک بودی

تو دستمال بنفشی بودی
که به گردنم چشم داشت
باید می دیدمت

من اما هیچ وقت گرگی را نکشته ام
و
از ترسم وقت خواب بالشم را بر نمی گردانم..

 [clear]

 [clear]

سپیده جدیری

 برای آیدا

[clear]
غم، گوشه‌ای دیگر به شما زده است
کلاه به دستْ نرسیده می‌افتد
و قصه‌های مکرّر.

[clear]

من برای خنده‌هایم هوای شکسته‌ای دارم
نمی‌رسد به گلویم نمی‌رسد
و خنده باریک است.
ببین، کف می‌کند و می‌افتد
چه بی غل و غش، در هوای مکرّر.

[clear]

دلم خُرد است
و بام به شامْ گذشته است
درست لحظه‌ای که باید
صدای من فرو می‌رفت
کمی به پیش و کمی به پس
در شُمای مکرّر.

[clear]

[clear]

مهسا زارع

آی/دا/د
از درد دوری دوستی که
در آغوش روحی خاکستری
دیوانگی هایش را میخندد
در آینه

[clear]

[clear]

[clear]

هدیه مهاجر

براي آيداي كه نمي تواند نباشد ، اما خودش را به نبودن مي زند

[clear]

۱
از نيستي كه نيستي نمي توان خلق كرد
بايد خودم را برگردم
با خودم كمي ترا خلوت كنم
مثلا يادم بماند
خاطره اي از تو ندارم
نبوده اي هيچ وقت
كه با من كوچه اي را قدم بزني
و هرگز لبهاي تو مرا نبوسيده است
دستهايت گره نخورده اند انگار هيچ گاه
لاي موهام
هيچ جاده اي هيچ ترانه ي مشتركي را از بر نبوده است
و فكر كنم ترا نديده ام

مگر مي شود ترا نديده باشم
ترا كه اين همه بوده اي
بودن فرض بقا بود
و اين خاك سرد
خاك سرد مي خواهد
نبودنت را  هربار به دار بكشد
در نيم هاي رخ
در نيم هاي ما
در نيمه هاي راه كه تو از نيستن شدي

چگونه  اما مي توان ترا اينهمه دوست داشت
ترا كه اينهمه نيستي
و آن كه مي گويد از نيستي نمي توان نيستي خلق كرد
ما را كنار هم نديده است هرگز

[clear]

۲

مي خواستي براي تو بنويسم
صورتت اما توي دستهايم نيست كه زل بزند به كلمات
افتاده توي قاب
ربان سياه است كه كج كرده خودش را روي تو با نيشخند مسخره اي كه مي گويد
بلعيدمش.
اما تو برگرد
دوباره حرف بزن
صداي تو بايد   بوزد توي گوشم
گوشواره ات  خودش را كج كند توي عكس
و تصوير تو قايم شود زير پلك هام
و من هي چشمهايم را ببندم
كه تو خودت را بيدار كني
هي چشمهايم را ببندم و هي خواب را از سرم ببري
وهي چشمهايم را رها نمي كني
و هي هات كه تو
از اصل بودن گريخته بودي
از اصل ماندن
برگرد
روي شانه هايم بخز
چپ به پايين
پايين به راست
بچرخان سرت را
بپيچ  دور انگشت هام
ناخن هايم را بكش روي صورتت
چنگ بزن زمين را
چنگ بزن
فرشته ها هر بار چنگ مي زنند
هر بار از هفت خدا به سوي هفت هاي بهشت مي رسند
و هفت اسم ترا زمزمه مي كند
هر بار
درخت ها از سيب ها آويزانند
آيدا
بهار دارد از رگهاي تو سبز مي شود
هشتي هاي خانه با رنگ چشمهاي تو
سبز است
چنگ بزن
فرشته ها با لبهاي تو
بال در آورده اند
ني باش
لبك هاي ني باش
منثور مثنوي ام
مولاناي شمس ام
بخز خودت را توي شعرهام
شب را به شمس برسان
مولوي را به روز
به روزه هاي حافظيه
به وعده هاي بغض
از تو نوشتن برايم درد است
بوي شمع ميدهي يا بوي خاك
كه من عطر ترا از ياد برده ام

 [clear]

[clear]

 نیما نیا (برادر آیدا)

[clear]

۱

برای پاره ی وجودم که پر کشید
برای آیدای پر کشیده ام

 [clear]

زخم می کند تمام صورتم
وقتی گلو به گلو راه ندارد
از تمام نفس ها اویزان است
بچگیش
زیر پایم پهن می شود
زندگی
به طنابش بستگی دارد
به گِره ای که می زند میان ابرو هاش
ابرو هاش
که زخم خنده دار من است
بیایید به کَنده هایمان چالش کنیم
به چالهای فرط گلو
و دستی که می کشد خود به خود
جگر را گوشه دار می کند
من اما
تنها دو شقه ادمم
با فرصتی که گوش نمی دهد
و طناب
گلو یی تازه کرد

 [clear]

۲

یک مشت از تو مانده ام
یک دوش کشیده از زندگی
وچند تکه دوست
که دارمت از این جای دور

دنیای زیر پایم کشیدنیست
مشت های از تو بر هوا
باقی ماندنی

شخص تکیده ام از جهان!
کنج است دلم
کنج
به ماه های گرفتگی

خانه عمیق می شود
و صدا نمی رسد
به محض گوش
خانه
عمیق است
و شخص گود رفته ام
به زیر چشم

 [clear]

۳

[clear]
اینکه شب روی هم نمی گذارم
در سراسر پلک
و روز
سوء هفته ها دارد
تو را بسپارد به جایی
که از بیخ حافظه است
اینکه دست از دست
بر نمی دارم
تو را حافظی کنم
بریده بریده
زبان بِریزد از شب و روز
به رازی که پاشیده ام
روی زمین
و آن دیگری که یک عمر دراز می شود
از دستهایت
آن روی ریخته ام
به دهانه های روز
آن روی کُشته با دستهای هم
چه طولی کشید نفس ات میان ساعت ها
و کجای کارت لنگید میان قلب؟
چه کسانی از میان من
قلب کشیده تر اند؟
و طول های کشیده را نفس ندارند؟
که پلک از جهان می کشم
و شب
قصد تو را دارد
پلک از جهان می کشم
و خنده ها
به پهنای صورت اند

 [clear]

۴

به زنِ بند آمده ام در سر

به وارونگی از تَه دلش

دست از پا زندگی نکرد

و یک جهان

به شکل صورتش

اجازه داشت

[clear]

۵

از نبودن است یا بودن؟

مسئله صورت است

که به عرض شانه ات نمی رسد

از دیدن است یا ندیدن؟

مسئله، چشیدن است

که درمزه ات شدید می شود

مسئله

چیدمانِ یک صحنه از حالـ رفته است

و کوتاهی صدا

که به گوش مالیده است

ای گوشِناک ترین چهار گوشه بسته ام

[clear]

۶

دوازده بار شب است
دوازده تکه خوابِ به سر زده
رسیدن به حد دقیقه های کبود
و تاریخِ هزار و سیصدهایِ به چَنگ زده
سال خورده از روزهای چیده ام
در گلو
شب هایِ بلندِ گلو
رو به کوفتگی کَردنت
در کلمات
به شب های از دوازده افتاده

 [clear]

۷

چاله ای به حالم
دست می دهد
با سری که از بیخ خوابیده است

از طرف هایِ دور کوبیده ام
از بالایِ به پایین خورده اش
در حال من
قفل می کند
و لب
به خواب هایِ باز می زند
و در
به زنِ سرازیر از درون هایم

 [clear]

 ۸

چه خوابِ مرگیده ای
از من پرید
چه دنیای آویزانیست
روی سقف
چقدر دهانم پیچیده است
و حرف تاب می خورد
از بدنم…

1 نظر
  1. محمد نظر کاربری

    سلام

    وقت به خیر|
    بهتر بود اطلاعاتی در باره «آیدا حسینی‌نیا» می‌نوشتید تا پیش از شعر دیگران، از خودش باخبر می‌شدیم.
    البته شاید هم در صفحه دیگری کار کرده‌اید که من بی‌خبرم. در این صورت راهنمایی کنید!

    سپاسگزار

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال