In touch with Diverse Iranian Community

یک شعر از سپیده جدیری در رثاء سمانه مرادیانی

0 42

ای عشق‌های کوچک!

وقتی که خاموش می‌شوید،

خاموش، مثل ستاره‌های کوچه‌ی غمگین،

مرا بگذارید در دست‌های کوچکِ فردایم

ای عشق‌های غمگین!

مرا بسپارید،

بسپاریدم!

نمی‌خواهم بیایید…

بگذارید گناه را در گوشه‌ی چشم‌هایم

فراموش کنم.

بگذارید در دهانِ فردا

یک کلمه بماند،

مثل “شروع” یا “روز”.

شاید به گوش‌های شما آویزان کنم

گوشواره‌ای خونین،

یا بگذرم

و بگذرید شاید،

و در گوشتم میخی نمانَد

سپید،

از جنسی که می‌دانید.

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال