In touch with Diverse Iranian Community

شعری از شیرین جلالی

[clear]ShirinShirin شعری از شیرین جلالی

دست هایت

حرف‌های زیادی داشت

وقتی با پنج حرف زمخت

مهربانی را

بر پوست تنهایی‌ام سیلی می‌زدی!

چشم‌هایت

آن دو قرن سکوت شیطان

رسالتم را وسوسه می‌کرد

وقتی پیامبر درد بودم

و امتم،

– چیزی شبیه جهیزیه ی خرد شده –

به نبوتم می‌خندیدند

حجت برمن تمام شده

با زندگی کنار آمده‌ام

برای تمام مهربانی‌ات

یک نفر بودنم کم‌ست!

شاید بهشت

لبخندی‌ست گم شده

پشت دندان قروچه‌های شبانه

وقتی دعا میکنی

صبح بیدار نشوم…

[clear]

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال