In touch with Diverse Iranian Community

اشعاری از مصطفی کوهستانی

مصطفی کوهستانی متولد سال 1368  شهر چالوس و دانش آموخته ی دانشگاه آزاد زنجان و تنکابن است. دارای مدرک کارشناسی ارشد رشته مهندسی عمران-طراحی سازه های دریایی ست. در سال های 86 و 87 در انجمن شعر اشراق زنجان فعالیت داشت و در سال های 88 و 89 دبیر انجمن شعر مهرا در دانشگاه آزاد زنجان بود. در حال حاضر یکی از اعضای تحریریه مجلهء پیوند ایرانیان است.

۱

بيافتد    در چاله و

رنگ    پريشاند   رخ        

به خابِ مخمل

چون مى رسى     نمى رسيده باشد     شب

 

با چهارده  معصوم  در زلف

اگر كه رخساره

بر ناى

         ناخَن كِشَد        

و پوست

در سفر جداره    

                       از حكم                         

          برگردد.

 

۲

به آن مواجههِ سخت

              در مصافِ آهن

 

به رعشه اى كه جانِ مسافر دارد–

                            و مى دَرَد

 

درختِ شيون

گلِ شيپورى

به پرنده ها بگو

سفر از غروب خيابان سرخ است.

 

۳

تن سياه

سايه تن

تن آواره

 آواره سايه

 

با چشمِ روشن

تصوير در نور مى غلتد

                  و تكه ى ذوب در شمع

 

در چهره آبى مى سوزد

در اشك     آبى

 

۴

و لحظه هى

با برگ ريزِ زمستان

اين روز هاى نپيموده

بى منطق از دخترانِ درخت ميپرسم

تا تپه هاى باران

چقدر فاصله دارم

از جلگه هاى ديم.

كه پيرهنِ پنجره

تابانده به تاب،آفتاب

و با پلكى به هم نرسانده

از يادَ م برده است.

بى عبارتِ تن

بى پيكرى كه ندارم.

 

۵

كه ام

غريب به زمانِ دور

لال و موم

و چون در كه مى گشايد

گم مى شوم آنجا

سايه مى پذيريم

بى آنكه باشم.

 

۶

ياراىِ يارى ت نيست يا

جا ماندى از نَفَس

دستِ دهنده ت كو    عشق

تا وسيعِ شانه م را سايه كنم

ريشه جان كَنَم

با وزش باد در بازوانم

آرام بخانى

بيا عزيزم

برو

و زود برگرد.

پاسخ دهید

مشاهدهٔ قبل از ارسال

نمایش متن بعد از ارسال